Pazar kokuları

*Kızarmış ekmek kokusu,

*Demlenen çayın kokusu,

*Tavada sucuk kokusu,

*Semt pazarındaki meyve, sebze kokusu,

*Balık tezgahındaki balıkların kokusu,

*Çerezcide kavrulan leblebinin dayanılmaz kokusu,

*Yıkanıp, asılmış çamaşırların kokusu,

*Temizlenmiş evin mis kokusu,

*Akşam üstü gezinirken sahilde ciğerlerimize dolan İzmir'imin kokusu... 

Resimdekiler : Polly ve Anna İnciraltı pet arkadaş buluşması

 

Hüzünlendim

Bu gün pek bir ağlakım. 

İşten eve dönerken yere yatmış bir köpekçik gördüm. Başını bile yere koymuş., öyleee düşünür gibiydi sanki mutsuzdu. Eğildim sevdim otobüsü kaçırma pahasına sevicem seni dedim. Başını kaldırdı çantamdan kurabiye çıkardım elimle verdim yemedi Lucky'den alışkanlık kalmış ben de. Sonra parçalayıp önüne koydum kalktım durağa yürüdüm.

Otobüsümü kaçırdım tabii hemen arkadan gelen başka bir otobüse bindim. Otobüs tıklım tıklımdı. Kulağımda radyom powerfm'i dinledim. Akşamları Bay J'nin programı oluyor eğlenceli biri :). Körüklü otobüsün körük kısmındaydım. Yanımda bir bey vardı bir ara ceketinin iç tarafına hapşurdu. Takdir ettim şu domuz gribi olayı patlak verdiğinden beri otobüslerden, insanlardan korkar oldum. 

Şirinyer'e gelince indim, Nato'nun oraya yürüyüp evime giden başka bir otobüse yetiştim. 

Bi yer buldum oturdum karşımda bir dede diyim artık. Öyle mahzun bakıyordu ki etrafa ne bileyim hüzünlendim. Cam tarafına başımı çevirdim. Bazen bir yaşlı görünce Baba'cım geliyor aklıma özlediğimi, O'nu çok sevdiğimi düşünüyorum aynen bu satırları yazarken olduğu gibi gözlerim doldu camdan dışarı bakıp biraz ağladım. Otobüsten inincede Babacığımı arayıp konuştum, onu çok sevdiğimi söyledim. 

Annem burdaydı bugün döndü Didim'e. Akşam yatarken biraz onunla yattım. Sarıldık birbirimize. Bana " Sabaha kadar beraber yatalım" dedi ama horlamaya başlayınca kendi yatağıma gittim. Ben horlama sesinden, buzdolabının, saatin sesinden uyuyamam. Kaldığım yerde saat varsa hemen pilini çıkarırm :).

Neyse tüm bunlar bir araya geldi biraz da ağlak parçalar dinledim hüzünlendim önemli bişi yok yani.

Şeniz'cik cik cik !

Bir gün bir gün Şeniz'cik işten eve de gelmiş kimse yok.

Açmış bakmış dolabı salça da sanmış kuşburnu reçelini.

Almış sürmüş ekmeğe üstüne de tuz serpivermiş.

Almış ilk lokmayı ağzına ne yapacağını şaşırmış?

Not: Resimdekiler 5 yaşında kuzenimle çekildiğimiz bir resim.

Huu komşu komşu

Huu komşu komşu 

Oğlun askerden geldi mi?

Gelmedi şehit oldu,

Kara toprağın altına girdi.

Birilerinin deyimiyle 

"Yan gelip yatmaya"

Eee komşu ne getircek ki ordan 

Ne mi? 

Kalbine giren kurşunu satanı, 

O silahı eline alanı, 

Aldıranı, 

O tetiğiçekeni, 

Çektireni

Başka başka ?

Bu bozuk düzeni daha da bozanları,

Bozdurmaya çalışanları, 

Bozulanları,

Kokuşmaya başlayanları.

Ee komşu komşu?

Onlar nerde ki? 

Ağaca çıkacaklar, boyunlarınada ip,

Ama bilmiyorlar ki ağaçtaki son halleri

Facede paylaşılacak, 

Cep telefonuna duvar kağıdı olucak.

Ee komşu komşu,

Onlar başka nerede?

Nerede olucaklar 

Şimdilik su içiyorlar zemzem niyetine

Arap ülkelerinde,

Ee komşu komşu ordan?

Ordan mı ?

Dağa kaçacaklar dağdan inenlerin arasına karışacaklar,

Suya kaçacaklar gemiciklerine binip

Amerikana rota açacaklar,

Sonra da akıllarınca Amerikayı fethedecekler,

Şehit kanlarıyla kurulmuş, sulanmış ülkelerini fesh edecekler.

Yapacak çok işim var,

Yarın pazartesi.

Ve sanırım 3,5 senden sonra ben de bu pazartesi sendromunu yaşıyacağım.

Yarın işe başlıyorum.

Geçen hafta buldum işi. bir arkadaşım çalıştığı işinden ayrılıyormuş, benim yerime çalışırmısın dedi.

Ben de gittim patronuyla görüştüm, müdürle görüştüm.

Zaten hem arkadaşımın torpili, hem de daha önce çalıştığım yeri patronu bildiği için işe girdim.

Umarım uzun ömürlü olur. 

Ya da hayırlısı neyse olsun.

Onun dışında  iki tane kitap aldım.Onları okumak istiyorum. 

Biri Sahtekar/ C.C. Bergius yazmış.Alman bir yazarmış.Aslında kitabın arkasını okudum şövalye,aşk falan deyince hemen alayım dedim.

Kitap çok eski ama dışını naylon kaplı. Sayfalarında o eski kitaplara özgü koku var. 

İzmir'de Behçet  Uz çocuk hastanesinin arkasında Sevgi Yolundan aldım.Orda satılır böyle kitaplar.

Akşamda Forum Bornova'ya gittik. Arkadaşlarla NEFES, VATAN SAĞOLSUN adlı filmi izlemeye.

Daha önce yazmıştım orda bir arkadaşımızında rolü var diye. Hatta Aşk-ı Memnu dizisinde de oynuyor. Nihat rolünde İlker KIZMAZ. 

Filmin başlamasına vardı. D&R'ı gezdik. Ordan da Hannah ve Son Osmanlılar adlı Nine Moati'nin yazdığı bir kitabı aldım. Osmanlının son zamanlarında geçen bir hikayesi var.

Eşime ceket örüyorum işlerden, kitaplardan başımı alıpta dizi izlerken. Bi yandan izleyip bi yandan da örmek çok güzel oluyor. Ve attığım her ilmekte sanki sıkıntılarım, huzursuzluklarım dağılıyor.

Sokratesin 3 filtre testi

Eski Yunanda , Sokrat bilgiyi saklamasi sebebiyle saygıdeğer bir ün yapmıştı.

Bir gün bir tanıdık, büyük filozafa rastlar ve şöyle bir konuşma geçer;

'''' Arkadaşınla ilgili ne duyduğumu biliyor musun ? ''''
Bir dakika bekle diye cevap verir Sokrat. 

Bana birşey söylemeden evvel senin küçük bir testten geçmeni istiyorum. 

Buna Üçlü Filtre Testi deniyor.

"Üçlü Filtre?"
''''Doğru, '''' diye devam eder Sokrat.

Benimle arkadaşım hakkında konuşmaya başlamadan önce, bir süre durup ne söyleyecegini filtre etmek, iyi bir fikir olabilir.
 

Birinci filtre ''''Gerçek Filtresi."""

Bana birazdan söyleyeceğin şeyin tam anlamıyla gerçek olduğundan emin misin?"

'''' Hayır. Aslında bunu sadece duydum ve .... "" der adam.

'''' Tamam,'''' der Sokrat
Öyleyse , sen bunun gerçekten doğru olup olmadığını bilmiyorsun.
 

Şimdi ikinci filtreyi deneyelim,
'''' İyilik Filtresini.''''
Arkadaşım hakkında bana söylemek üzere olduğun şey iyi birşey mi ?

'''' Hayır, tam tersi...''''

'''' Öyleyse, ''''diye devam etti Sokrat.
Onun hakkinda bana kötü bir sey söylemek istiyorsun ve bunun doğru oldugundan emin değilsin. Fakat yinede testi geçebilirsin, çünki geriye bir filtre daha kaldı.
 

'''' İşe yararlılık filtresi.''''
Bana arkadaşım hakkında söyleyeceğin şey benim işime yarar mı ?

''''Hayır ,'''' gerçekten değil.

''''İyi, eğer bana söyleyeceğin şey doğru değilse, iyi değilse ve işe yarar , 

 faydalı değilse bana niye söyleyesin ki ?

Bu Sokratın iyi bir filozof olmasının ve büyük itibar , saygı görmesinin sebebiydi.

Yakın ve sevgili herhangi bir arkadaşiniz hakkında başıboş konuşmalar
duyduğunuz her sefer bu 3 filtre testini kullanmanızı sizlere tavsiye ederim.

Facebook Sayfamda paylaştığım özlü sözlerim,

Domatesin çekirdeği kırmızı kırmızı - 2 kere -

Kızlar bu dünyanın yıldızı yıldızı   - 2 kere -

Domatesin çekirdeği sapsarı sapsarı, - 2 kere -

Erkekler bu dünyanın şapşalı şapşalı - 2 kere -

Yazarın mühim notu :  

"Çadırımın üstüne şıp dedi damladı" şarkısının ezgisiyle terennüm edilmesi hussusiyetle rica olunur.

Çekirdek aile ne demek ?

Bir araya gelip bir duvar üstüne oturup, ayaklarımızı sallayıp, çöplerini ağzımızdan tükürürcesine çekinmeden çekirdek çitleten insan topluluğu.

Şu termosları anlayamıyorum. 
Sıcak koyuyorsun sıcak tutuyor, 
soğuk koyuyorsun soğuk tutuyor...

 

Eşrefpaşa'lıyım, eli maşalıyım. 

İzmirspor,Altay, Göz göz'lü, Kaf kaflıyımda.  

Boyoz,yumurta en güzel kahvaltı.  

Kordon'da oturup çay içmenin keyfi bambaşka. 

Belkahve'den bakınca İzmir'e nefesim kesilir, 

Kuru otlarını bile özlerim gurbet ellerde. 

Vapura biner karşıya geçerim, Karşıyaka Çarşı, Kemeraltı hala giderim. Varyant'tan çıkarken her seferinde yeniden şükrederim 

İZMİR'li olduğuma. 

Var mı ötesi ?

Kaf kaf'lıyım leynnn...

Göztepeliyimde uleynn ...

Amaaa Fenerliyimde heyyttt be...

TEŞEKKÜR EDERİM

Aslında yazmayı severim, 

Ama okumayı daha çok.

Belki otobüste, bir yerde beklerken okuyamam ama rahat bir yerde okumayı severim.

Otobüste okuyunca midem bulanıyor, 

Bir yerde beklerken de okumak yerine etrafı seyredip insanların neler yaptığna bakmak daha eğlenceli oluyor.

Bu sayfada 

Yüreğimden geçenleri, beynimi kemirenleri,

İçimi ısıtanları, kanımı donduranları,

Beni gülümsetenleri, ağlatmak isteyipte başaramayanları,

Yazdım.

Sizler de öncelikle okudunuz, 

Yorumda bulundunuz, katkı sağladınız,

En önemlisi beni yüreklendirdiniz.

Ve İZLE'ye basıp izlemek istediniz, 

Çok ama çok teşekkür ederim sizlere.

Hem okuyanlara, yorum yapanlara,

Hem de beni İZLEYENLERE.

Sağolun varolun.

 

Beni izleyenlerin listesi;

absalom

hasan

Kunegond

İlk...

Gergin

Tamer

Dj_Engin Forum

SPLES

nalan

cesetizleri

RENKLİ TASARIMLAR

Leylak Dalı

Merve İnce

aysema

sesiber

Son Of Gondor

Asortik Krep

Lunaparkta Yaşamak

murat bulut

serkan.aaygun

Blog kitap

Blogkitap bloglar diyarında dolanırken rastladım bu yazıya.

Bir blogdaşımız yayınlamış bende haber vereyim dedim.

Umarım ilginizi çeker.

 

Gurbete kaçacağım

Diyecek bir sözüm yok

Ama gecenin şu vakti birden dudağımdan dökülen bu şarkı anlatır bişiler.
12/10/2009 tarihli not: 
Gece birden geldi bu şarkı aklıma.
Yeni Türkü Gurbete kaçacağım.
Sözleri ve Zerrin Atakan'ın nefis bir yorum kattığı şarkı.
Ve bu şarkıyı araştırırken rastladığım bir şiir.

KENT 
  

"Başka diyarlara, başka denizlere giderim, dedin. 
Bundan daha iyi bir kent vardır bir yerde nasıl olsa. 
Sanki bir hükümle yazgılanmış bir çabam; 
ve yüreğim sanki bir ceset gibi gömülmüş oraya. 
Daha ne kadar çürüyüp yıkılacak böyle aklım? 
Nereye çevirsem gözlerimi, nereye baksam burada 
gördüğüm kara yıkıntılarıdır hayatımın yalnızca  
yıllar yılı yıktığım ve heder ettiğim hayatımın." 

Yeni ülkeler bulamayacaksın, bulamayacaksın yeni denizler. 
Hep peşinde, izleyecek durmadan seni kent. Dolaşacaksın 
aynı sokaklarda. Ve aynı mahallede yaşlanacaksın 
ve burada, bu aynı evde ağaracak aklaşacak saçların. 
Hep aynı kente varacaksın. Bir başka kent bekleme sakın, 
ne bir gemi var, ne de bir yol sana. 
Nasıl heder ettiysen hayatını bu köşecikte, 
yıktın onu, işte yok ettin onu tüm yeryüzünde

Constantino Kavafis kimdir ?

Çeviri : Herkül Millas ve Özdemir İnce
 
                                                         

DUYURU PET BULUŞMASI

11 EKİM 2009 PAZAR GÜNÜ SAAT 14,00'de 

İZMİR BOSTANLI REKREASYON ALANINDA OLUCAZ. 

118 KÖPEK VE SAHİBİ BÜYÜK BULUŞMA.

HAYVANSEVER OLAN HERKESİ BEKLERİZ.

LÜTFEN ŞÜKREDELİM.

Önce nerden aklıma esti bilmiyorum ama 

Dün akşam mutfakta yemek yaparken gözlerimi kapattım.

Bu arada  ışığıda kapattım.

Ve o an için kendimi gözleri görmeyen kişilerin yerine koyarak yaşamlarını nasıl daim ettiklerini denemeye çalıştım.

Ama bu arada şunu da itiraf etmeliyim yemeği karıştırırken gözlerimi açtım çünki daha o kadar deneyimli değilim.

Önce bulaşık makinasını boşaltıp tezgahın üstüne dizdim. 

Tabak, bardak, çatal gibi eşyalarımı dokunup hissederek yerleştirdim.

Salonda konsola yerleştirilmesi gereken yemek takımını götürürken yine gözlerimi kapattım.

Önce koridorda ve salonda sağa sola çarptım.

Terlik giymediğim için ayağımın küçük parmağını sehpaya,

Sağ kolumu mutfak kapısına çarptım.

İkinci seferde adımlarımı saymayı aklıma getirdim.

Koridorumu adımlarımla saydım aklımda tuttum.

Dönüşte yine aynı adımlarla dönünce mutfağımın ve salonumun girişini tutturabildim.

Şimdi bunu neden anlattım.

Lütfen öncelikle elimiz, ayağımız tuttuğu ve gözlerimizle gördüğümüz için, 

Sesleri duyup cevap verebildiğimiz için,

En önemlisi sağlıklı bir şekilde yaşadığımız için,

Bizi yaratan Rabbimiz'e şükretmemiz gerekiyor.

Lütfen gereksiz kibirlerimizden, 

Aslında incir çekirdeğini dahi doldurmayacak gündelik sorunlarımızın,

Böylesi duyularımız varken,

Hiç de önemli olmadığını hatırlamak ve hatırlatmak istedim.

Canım Babacım;

Bambaşkadır benim Babacım. 

Hiç bişeyi takmaz kafasına.

Güler geçer, değer vermez paraya pula.

Paranın alamıyacağı şeylerin daha değerli olduğunu düşünür.

Gözü karadır sonuna kadar savunur inandıklarını.

Hep bileğinin gücüyle baktı bize.

Uzaklarda oldu ama hiç uzaklaşmadı.

6 yaşındayken kaybetmiş annesini.

Ondan sonra oradan oraya savrulan bir yaprak gibi.

Bazı günler amcalarında uyur gibi yapıp kalmış,

Okumuş ne yazık ki bir öğretmeninin yüzünden sanat okulunu terk etmiş.

Öğretmenine söylemiş de giderken 

"Ayrılıyorsam okuldan sizin yüzünüzden" diye.

Sonra çıkıp doğduğu yerden İstanbul'a gitmiş Ablasının yanına.

Oralarda lunaparklarda çalışmış, 

"3 halka 25 kuruş"

Tekrar dönüp İzmir'e çalışmaya başlamış.

Annemi görmüş beyenmiş, tanışmış evlenmişler.

Ben doğduğumda çok mutlu olmuş  lokum dağıtmış,

"Kızım oldu bana bakar" demiş.

Yaşadığı sıkıntıları bize hissettirmeden çalıştı, çabaladı,

Bizlere güzel bir gelecek sağlamaya çalıştı.

Arkadaşlarım her zaman Babam'ın başka babalara benzemediğini

Arkadaş gibi olduğunu, çok şanslı olduğumuzu söylerlerdi.

Hala da öyledir.

Gençle genç, çocukla çocuk olur.

Emekli oldu,

Hep çalıştığı Didim'de kaldı.

Şimdi Annemle yaz-kış ordadırlar.

Balık tutmaya bayılır,

Akşama kadar güneş altında da olsa dinlendiğini söyler.

Hala iş bulursa çalışır.

Yorulur akşam olunca da 2 bira içmeye bayılır.

İçincede beni arayıp "Aramızdaaa" der.

Bu ikimizin arasında ki paroladır :)

Türkü söylemeye özellikle de Ege türkülerine bayılır.

Efedir, o havaları oynamaya bayılır.

Sporun her türünü izler hiç ayırım yapmaz.

Fenerbahçe'yi tutar fanatiktir.

Ona aldığım Fenerbahçe terliğini giymedi önceleri

"Fenerbahçe'yi ayaklar altına aldı dedirtmem" dedi.

Fenerbahçe kupa kazanınca çıkar sokakta oynar.

Canım Babacım seni çok seviyorum.

Ve hala bunu sana söyleyebildiğim için 

Çok ama çok şanslı buluyorum kendimi.

Altın günü, dolar günü, kikirdeme günü :)))

Bu sabah erkenden kalktım. 

Eşimi işe uğurladıktan sonra o kapıdan ben bacadan misali evden çıktım. 

İşe gidecek olsam bu kadar hevesle çıkmazdım bahse girerim.

Liseden kız arkadaşlarımla- gerçi erkek yoktu kız lisesinde okudum ben- gün yapıyoruz. 

Kahvaltı günü. 

Sabah daha kargalar bokunu yemeden, millet işine gücüne gidipte daha işe geldiklerinin bilincine varmadan bizler toplanıp kahvaltıya oturuyoruz bile. 

Sanki dün cumaymış da İstiklal Marşını okuyup eve gelmişiz de cumartesi günü bir arkadaşta toplanmışız gibi bir görüntü içinde oluyoruz. 

Hepimiz bir ağızdan konuşuyor, gülüyoruz.

Eh sonunda gün parası da toplanıyor :))))

5199 nolu hayvan koruma yasasına HAYIR !

4 Ekim pazar günü dünya hayvan hakları günü nedeniyle İzmir'de Konak meydanında basın bildirisi okundu. 

Ayrıntıları  Dohayder tıklayarak alabilirsiniz.

O sabah eşimi kaldırdım, kahvaltı bile yapadan atlayıp arabaya Konağa gittik. Saat Kulesi'nde toplanılacaktı. İlk duyuru böyleydi. Oraya vardığımızda Şopen Gazi Barınağının kurucusu Nebiha Hanım elindeki posteri açtı ve toplanma yerinin Belediyenin önünde yapılacağını iletti. Oraya vardığımızda bizim gibi düşünen ve hisseden az bir kalabalık olsa da buluştuk. Kangal köpeğini getiren bir ailede vardı. Önce saygı duruşunda bulunduk. Sonra basın bildirisi okundu. Ve hep beraber 5199 nolu yasaya hayır dedik. Çünki bu yasa hayvanları korumuyor.

ayrıntılı bir biçimde okumanız içinde burdan yasanın içeriğine ulaşabilirsiniz. 5199 nolu Hayvanları koruma kanunu.

Bu anlamlı günde böyle bir etkinliğe katıldığımız için çok mutlu olduk.

Not: Orda bir bayan fotoğrafımı çekti kendisine mail adresimi verdim yollamsı için ama gelen bişi yok şu anda olunca söz yayınlıyacağım.

EN SEVDİĞİM GÜN PAZARTESİ

Eskiden nefret ederdim pazartesilerden.

Neden?

Zaten pazar günü evde yorulurdum. 

Pazar günü geç kalkmak isterdim bütün haftanın uykusuzluğunu yenmek için.

Ama erken de kalkmak isterdim, ev işi yapılacağı için.

Pazar günü , 

Ev işi yapılacak, ev temizlenecek, toz alınacak, çamaşırlar asılacak, 

Semt pazarına gidip alışveriş yapılacak, onlar dolaba yerleşecek, 

Misafir gelicek olur onlar ağırlanacak. 

Balık yapılır mutlaka.

Eee bunca iş arasında nasıl dinlenilebilir ki ?

Diyebilirsiniz "Kızım sen o evde yalnız mısın? Eşin ne yapıyor ?"

Ayy onun işi daha zor yaaa. 

Geç kalkıcak, kahvaltısını yapıcak, sonra da tv başına geçip 

O maç senin bu maç benim 22 adamın peşinde koşturacak, 

Formula 1 yarışını izleyip, Alonsoyla, Raikkonen'le gaza basıcak 

Bitiş çizgisini geçiçek, 

Pazar alışverişinin torbalarını taşıyacak, 

Ayağını uzatıp bol bol bol bol bol çay içeçek.

Bundan daha ağır iş mi olur Allah aşkına a iki gözlerim ?

Artık evdeyim. 

Çalışmıyorum.

Pazar gününün yorunluğunu pazartesi günü atıyorum.

Eşimi işe yollayınca tumba yatak ohhh yatıyorum.

Dizimaxte izlediğim bir dizi var onun için saat 10,00'da kalkıyorum.

Keyfimceee ohhh kahvaltımı yapıyorum.

Ben pazartesileri çok seviyorum :)))

4 EKİM DÜNYA HAYVANLAR GÜNÜ

4 Ekim Dünya Hayvanlar Günü'nde Buluşuyoruz !

4 Ekim 2009 Dünya Hayvanlar Günü'nde Buluşuyoruz.  TARİH : 4 EKİM 2009 SAAT : 13.00 YER : KONAK Meydanı Saat Kulesi

ÇİÇEKLERİM

Bahçem ve balkonumdaki çiçeklerimin fotoğraflarını koymak istedim bugün.

Biraz içimiz açılsın di mi?

İlk resim arkadaki sadece yeşil görüntüdeki iki üç tane çiçek açan deli begonvil-ben öyle diyorum :)

Öndeki ise mart ayında diktim deli gibi büyüdü belki 3 kere budadım şimdi bir ip bağlayıp balkona doğru uzatmaya çalışıcam. Adını bilmiyorum ama mor mor çiçekler açıyor.

Bu arada evimin arkasında da küçücük bir toprak var orada da yılda 4 tane mandalina veren bir ağaç, hiç limon vermeyen bir limon ağacı, onların arasından kendini göstermeye ve büyümeye çalışan kavak ağacım var.

İşte bu da çiçekleri. Gören bayılıyor. Tıpkı kanaviçeyle işlenmiş gibi duruyor.

Son resimdeki de hala kayıp olan oğluşum LUCKY.

 

HAYAT GÜZELDİR :)))

Eh hayat her zaman bulutlu,yağmurlu,umutsuzluklarla dolu olmaz demi?. 

Sevgili  Leylak Dalı iki tane komik anısını yazmış.

Ben de yazayım dedim :)

1996 yılıydı o zaman Kemeraltında bir matbaada muhasebede çalışıyordum.

İzmir'de Konak meydanında tam köşede İş bankası vardır. O köşe önemli aklınızda tutun.

Bankalarda işlem numarası alıp işlem yaptırmak yeni çıkmıştı. 

Bankaya gittim her zamanki gibi işyerimizin defterini havale gelip gelmediğini görmek için işletmeye. Bankaya girdim herkes banklara oturmuştu. Ben de herhalde millet yakınlarını bekliyor falan diyerek ilk bankoya yaklaştım. Önümdeki bayanın işi bitince defterimi görevli bayana uzattım. Bayan başı önünde bir önceki işlemle ilgili kağıtlarına bakıyordu. 

"Defter işletecektim" dedim bayana. 

Hiç kafasını kaldırmadan bana "İşlem numarası alacaksınız" dedi. Anlamadım ne demek istediğini.

"Ne, ne alıcam? Nerden alıcam" falan dedim. 

Görevli bayan yine başını kaldırmadan sağ eliyle "köşeden alacaksınız" dedi. 

Bankadan dışarı çıktım, ve o köşede bir sağa bir sola bakınıp bi yandan bayanın ne demek istediğini anlamaya çalışırken bir yandan da bu numarayı bana verecek kişi kim? Nerden gelicek diye etrafıma bakınmaya başladım.

Sonra bankanın içinden bir bayan gelerek "Kızım işlem numarasını burdan değil, bankanın içinde bir köşe var ordan alıcaksın. Görevli verecek gel" dedi. 

O anda rezil olduğum o bankaya dönermiyim hiç ? 

Bayana "Sağolun bi arkadaşım gelicek onu bekliyorum, birazdan gelirim" dedim.

İkincisi yine o seneden.

Yine aynı işyerinde çalışırken bir firmaya kaşe yaptırmamız gerekti. Kaşe yapan firmaya gittim. İçerisi dikdörtgendi. Duvarlarda raflar, rafların önünde de tezgahlar vardı. Bana biraz beklemem gerektiğini belirttiler.

Ve beni ileride camdan bir duvarın önüne oturttular. O sırada tezgahın arkasındaki telefon çaldı. Orda çalışan eleman telefonla konuştu ve benim tarafa dönerek "Telefon size" dedi. 

Ben de işyerinden aradıklarını düşünerek kalktım ve telefona gidip elime aldım. 

"Alo" dedim. O sırada ordaki eleman " Bayan telefon size değil, arkanızdaki camın arkasında oturan arkadaşımıza" dedi. Meğer arkamdaki camın gerisinde bir büro gibi yer varmış, orda da bir eleman. 

Bu iki olayı  uzun bir süre kimseye anlatamamıştım utancımdan.

NE ÖNEMİ VAR Kİ?

MySpace Playlist at MixPod.com

Kimi zaman içimden çok güzel kelimeler geçiyor. Yakalayıp çok hoş manalı cümleler kuruyorum ve o an kendimi  Madam Curie gibi hissediyorum. Çok büyük bir buluş yaptım diyorum. İnsanların beynine güm diye girecek, kalplerine tsunamiye yol açan deprem etkisi yaratacak diyorum.

Ama  nedense yazılınca anlamını yitiriyorlar.

Büyü bozuluyor, yoluma ışık olan yıldızlar sönüyorlar, bir meteor taşıyken, atmosfere giripte yeryüzünün kucağına düşünce kapkara, şekilsiz uzay taşından bişi oluveriyorlar.

Hatta öyle ki bazen de yazıyorum sadece ama sadece yazıyorum. Yazımı düzenlemek için son kez okuduğumda bakıyorum bunu ben mi yazdım diyorum. Kurduğum cümlelerde nedense anlatmak istediğimi anlatamadığımı, orda ne anlatmak istedim ki diye düşünme noktasına geldiğimi fark edince de daha ben mealini veremiyorsam yazdıklarımın, okuyanlar ne çıkaracak ki diye düşünmeden de yapamıyorum.

Bazen de diyorum ki kimler okuyor acaba yazdıklarımı?

Benim nerde ne  demek istediğimi, neyi demediğimi anlıyabiliyorlar mı acaba?

Burası madem içimi dökmek adına yazdığım bir sayfay neden kendime bazen- ama çoğu zaman- otokontrol yapıyorum ?

İçimden geçenleri yazdığım bu sayfanın okunmasından utanacağımı, yanlış yargılanacağımı düşünüyorsam niye yazıyorum ki?

Gerisi...

Yok vallahi yok. 

Aklıma gelen bişi yok.

Birileri açlık çekerken,

Kocasından dayak yiyip, çocuklarına sığınmış bir kadın,

Kendisine yanan yeşille tüm yollar onunken yitirilen canlar,

Sınırda elden göz göre göre yitirilen vatan için nöbet tutan mehmetçik,

Selde, depremde, madende, havaya sıkılan kurşunla yitip giden hayatlar,

Bir fener ışığıyla sanki nur görmüş gibi kör olmuş gözler,

Uyurken kıçından akşam beyaz ev'de fazla yediği fasulyenin etkisiyle ülkesini kurtarmak! adına palavralar sıkan birileri varken,

Benim yazdıklarımın ne önemi var ki ?