Çokk şükür ki yağmur yağmadı.
En çok da pazarcılar için sevindim aslında ne zor oluyor o zaman.
Tontiş ve Pontiş'imle oynadım bahçede.
Elimde bir boş naylon torba nasıl koşturdular peşinden.
Bazen de poşeti kafalarına geçirdim kurtulmaya çalışırken hırlayıp, havladılar.
Yukarıya çamaşır asmaya çıktım yüksek basamağı çıkamayınca kaldılar.
Ama yukarı bakıp oyunlar yaptılar bana.
Akşama teyzemin kızına gidicez maç izlemeye,
Galatasaray - Kasımpaşa.
Her pazar maç saati gidiyor maç bitincede stadı pardon evi boşaltıp çıkıyoruz.
Eee yüzüm olsun diye de tatlı yaptım, revani.
Gerçi çok tatlı sever olduklarından boll şerbetli istediler ama
Ben öyle çok tatlı yiyemem kararında yaptım şerbetini.
Eşim tv'de Karşıyaka Basket maçını izlerken,
Ben de Kayınvaliedemin verdiği ceketini kendime uydurmaya çalıştım.
Krem renk, delikli baklava desenli bir ceket.
Kendi bedenine göre yaptım tabii,
Annem'in bedenine göre ceket 5 numara.
Ben de başka bir ceketimin üzerine yatırdım,
Hiç acımadan kestim.
Sonra da makinam olmadığı için elimde diktim,
Tığlada tekrar sık iğne yapıp geçtim,
Çok hoş bir hırkam oldu.
Sağolasın Anne'cim.
Geçen gün Begonvilli ev yapmış kıymalı karnıbahar yemeği.
Nasılll canım çekti.
Aldım pazardan karnıbahar Eşim'e dedim.
"Kıymaya yazık olucak" dedi.
Bir karnıbahar yemeyen olarak kendisi.
Midem sebze görsün azıcık ayol.
Yemek seçen biriyle yaşam çok zor.
Ama bir yandan da güzel çünki severek yediğim hiç bişeyi o yemeyince hepsi bana kalıyor :))
İkimiz aynı Uno reklamındaki markette alışveriş eden karı-koca gibiyiz.
Kesinlikle aynı yemeklerden hoşlanmıyoruz.
O ne kadar etçiyse ben o kadar otçuyum.
