Bayram gezmeleri

Ne siz sorun nerede olduğumu ne de ben diyim.
İzmir'deyim gitmedik bu bayram Didim'e.
Atamadım kendimi kumsala, denize...
Annem gelmeyin dedi haftaya gelicekler miş zati 
Sünnet var kuzenin oğlunun.
İlk gün Eşimin tarafında geçti
Abisi, Kayınvalidem, eltimin babası derken 
İkinci günde güzel bir kahvaltıdan sonra
Teyzem ve halamları ziyaret edememekle geçti.
İlk gittiğimiz teyzemi gezmekten gelmiş tam eve girerken yakaladık.
İkinci teyzemi evde bulamayınca lanet de başlamış oldu.
Hani "İlk gittiğinde kimse yoksa diğer gittiklerinde de kimseler olmaz" ya işte öyle
Halama gittik kapı duvar hani dinlenmek için bahçeye bile giremedik.
Kayınvalideme uğradık oda evde yoktu ama en büyük abi evdeydi kapıyı açmamış :))
Bakmamış bile kim geldi diye ağırlayamam annem yok diye düşünmüş
Oysa bizim olduğumuzu görseydi açardı kapıyı 
Telefonla da aramadık evet sanırım birazda 
Eve dönüp uzanmak kimseyi bulamamanın götürdüğü enerjiyi geri toplamak istedik.
Attık kendimizi koltuklara bulduk bir iki bayram filmi vakit geçirdik.
Yalnız akşam üstü bana davetsiz gelen nezle 
Hem ateş hemde akmayan burun ve baş ağrısıyla ne yapacağımı bilemedim.
Şu anda burnumdan konuşur gibiyim.


Not: Bayram tatlısı hemen her evde kalburabastıydı. 
Bol bol yedim,
Kayınvalidemin ki biraz şerbetliydi fakat cevizi boldu
Teyzemin kaburastısındaki zeytinyağı tadına bayıldım
Hatırlamıyorum ama bi gittiğimiz yerdekinin de kıtır hali çok güzeldi..
Annemde yapmış artık gelirken getiriver dedim bakalım.

Yaz günü

Uzun yaz günleri nasıl bitirilir ki?

Sabah uzun süren bir kahvaltıyla

Kitap okumakla

Öğle sonrasında uyumakla

İkindi de çay ve gevrekle yapılan bi molayla

Bahçeler arasında bir sopayla koşturmakla

İncir ağacından yemiş toplamakla

su dolu küçük havuzda ayaklarını sokup serinlemekle

Ve 

Gün kavuşurken akşama

Batırma telaşıyla güneşi gelecek sabaha kadar

Domates soslu biber, patates kızartması kokusu sarmalı dört bir yanı

Mümkünse odun ateşinde kapkara olmuş bir tava içerisinde...

Bi yorgunluk kahvesi

Şimdi ben şu yukarıda gördüğünüz üçlemenin keyfindeyim desem.

Ama hak ediyorum.

Şöyle uzanmışken kalkıverdim 

Perdeleri çıkardım attım makinaya biraz serinleyin dedim.

E perde yıkanır da pis camlara mı asılır,

Camlar, çerçeveler silindi, temizlendi.

Ee cam  silinir de halılar silinmez mi?

Onlarda silindi, fırçalandı bi güzel genel temizlik diye adlandırılan

Kimyasal maddeyle sulandırılmış bi temizlik malzemesiyle

Tozlar alındı mobilyanın, büfenin

Bi dantel yerleştirme kaldı ki aman dedim

O kadar kusur kadının kızında bile var.

Yorgunluk denen illet girince vücuda

Bi es vereyim dedim.

Yaptım bi kahve

Ben küçükken şimdiki gibi züccaciye, sırça bolluğu nerdeee

Kıbrıs'a asker gidenlerden istenirdi

Fincan oradan durelex annemin büfesindeydi evlenirken yalvarmıştım bana versin diye

Kültablası da balayında gittiğimiz Kıbrıs'tan

Mavi renkli su bardağı kardeşimle yaşıt 35 senelik Adana'dan almış annemler

Kaçak gelmiş oraya da zamanında

Danteli de ben lisedeyken örmüştüm o zamanlar ebruli iplikler vardı.

Sigara biraz bozmuş olabilir fotoğrafı hani sağlık açısından

Ama olsun ya çok yoruldum zaten çok içen biri değilim

Bilenler bilir.

Hadi sizlere kolay gelsin ben bitirdim sayılır 

Bayram temizliğimi buyursun gelsin bayram bey.

Hayat bazen arabesk şarkılar dinletebilir insana

Yazıyı yazarken eşlik etti bana

Blog yazmaya başladığım zamanlarda eşe dosta yalvarır küçük kağıtlara adresimi yazar okuyun nolurrr derdim.

Tabii okuyan olmazdı işte neden aramızdan yazar çıkmadığının en iyi kanıtlarından biri sana. Ama şimdi diyorum ki iyi ki okumuyorlarmış ya, hani insan bazen şuraya iki çift aile dedikodusunu yazamayıp içini dökemeyecekse ne yapsın ? Otursun mum yaksın derdine baksın derim. Zaten yazmayan insan bence depresyona girer. Ben de girmedim mi zamanında sadık okuyucularım bilir bir ayağı kırık çöp konteyneri için nasıl ağladığımı. Bir de eş, dost, akraba okuyunca soracaklar "Sen bunları nerenden uyduruyon kız?" Neremden uydurucam ki hani desen yaşadın mı çoğunu yazdıklarının bazıları var yaşamadığım belki de fantezilerim onlar yaşamak istediğim evrene mesaj yolluyorum secret -sıkrit- yapıyorum hani gerçekleşir belki diye. 

Şimdi vakit öğleden sonrası sokağımda tek tük anasının elinden kurtulup sokağa çıkmış bir iki veletten, pet şişe toplayıp satıp internete gitme derdindeki 11-12 yaşlarındaki oğlan çocukları ve bayram hazırlığı için yıkamacaya verilen halıları götüren arabalardan başka kimseler yok. Varoş burası demiş miydim daha önce. Hatta bazen "halı kenarına overlok yapılır" diye anons yapan arabalarda geçebilir. Ortama uyayım diye ne dinlediğimi sorsan cevabıma şaşmazsın Bergen dinliyorum. Liseden çıktıktan sonra düzgün bi iş bulana kadar tezgahtarlık yaptım Kemeraltı'nda Şadırvanaltı denilen yerde. Bir de o tezgahtarlık yaptığım dükkanların atölyelerine giderdik eleman az olunca. İplik temizlemeye, paket yapmaya. Çalınan şarkılar değişmezdi arabeskin en acılı sesleri eşlik ederdi orada dikiş makinasındaki kızlara, yaz sıcağından bunalıp beyaz atletleriyle çalışan erkeklere. 

Ne anlatıyordum ben ha evet benim için terapi olan bu yere yazdıklarımı okuyanlara hayat dersi vermek değil ki amacım, kendimi eğlendiriyorum ben burada. Varsa benimle eğlenen parmak göstersin derim. Çevremde çok fazla arkadaşım yok oysa bu kadar arkadaş canlısı, herkesle iyi anlaşabilecek biri gibi dururken. yıllarca hep çalıştım o yüzden iş yerindekiler oldu arkadaşlarım benim. Çay molalarında, iş çıkışlarında, öğle yemeklerinde anlatılanlarla tanıdık birbirimizi hep. Ama çok şey paylaştım arkadaşlarımla. Her arkadaşımda paylaşabileceğim farklıydı konularım. Kimi eşinden, kimi sevgilisinden dert yanardı kimi annesine babasına kızar yada çok severdi. Benimde bunlara göre olurdu diyeceklerim. Aslında öyle çokta sıkıntılı konulara gelemiyorum ben. Karşımdakinin anlattığı derdine göre ettiğim laf çoğunlukla "Takma kafana, sen kendin ol, sıkma canını hasta etme kendini" gibi cümlelerle sınırlı olsa da çoğu zaman bunlar benimde işime gelmiyor. Ne çelişki dimi ? Hem sıkıntı sevme hemde sıkıntılı olanın ben olmam. Beynimde çok konuşurum ben, dır dır yerim bitiririm kendimi hani eşimle bile bu kadar konuşmam mesela. Yüz üstü sıkıntımı anlatır cevap beklerim. Eşimde aynı benim arkadaşlarıma ettiği lafları sıralar ama bilir benim içimde kendi kendimi yediğimi. O yüzden biraz ettiği lafa diklenecek olabileceğim ihtimalinden fazla deşmeden çeker gider. O'da haklı ne diyim. Aslında sevdiği biri hakkında dert yanan birine sevdiği kişinin çok fazla eksi yönlerini göstermeye çalışsam da biliyorum ki, pozitif yönleri baskın geliyor. 

Genelde hep böyle değil miyiz?

Yazdığım yazının ana fikri,mesajı falan yok. Sadece içimden geldi yazdım. Şu ıssız sokakta dertleşip kafamı dağıtacak biri yok en azından vakit öldüreyim dedim. Hani yazıyı okuyup ne yorum atsam ki diyecek olursanız şayet ondan diyim dedim.

Kütüphaneden alınan kitaplar 2

Dün o sıcakta
Ağustos sıcağı de sen ya da civciv sıcağında
Ben deniz şeniz mavi balon attım kendimi sokağa
Bankadaki işim biraz uzayınca biraz soluklanayım diye kuzenime uğradım
Otobüs durağı karşısındaki evlerinin kapı önünde laflayıp otobüsü beklerken
Baktım ki bizim yeğen -Hala derler bana- oflayıp pufluyor
O ergen hallerinden geçmiş biri olarak anladım mecalini
"Sıkılıyorum hala hemde çok" dedi.
Bende öyleydim o yaşlarda
Habire durmadan sıkılır havaya offf puff gibi sesler çıkarıp
Omuzlarımı da hafif öne düşürüp hani vücut gelişimimi belli etmemeye çalışarak
Dolanırdım ortalarda.
O zamanlar şimdiki gibi bilgisayar, internet, cep telefonu, 24 saat açık tvler, doktorlar dizisi falan nerdeeeee....
"Sıkılıyorummmm "derdim,
Annem o anki ruh haline göre
Ya "sıkı can iyidir çıkmaz" ya da "Canın çıksın" derdi.
Nasılda kızardım oysa,
Ama hak veriyorum şimdi O'nun da o zamanlar demek ki kendine göre sıkıntıları vardı atlatması gereken.
Neyse "hadi o zaman gel beraber inelim Konak'a -
"Siz şimdi bu Konak'a kelimesini Türkçe ses uyumuna göre ğ ile yumuşatıpta okuyun oldu mu?"- dedim.

Hemen geçirdi ayağına terliklerini otobüste geldi atladık ama Eşrefpaşa'da indik Varyant'tan aşağıya yürüyerek inelim dedi.
İyi de giymişim topuklu ayakkabıları o yokuşlardan inerken düşmeyeyim diye cebelleşirken
Ayak kaslarımı mahvettim et kırığı oldum sanırım,
Yaşlılık işte.
Yollar ve sokaklar bomboştu saat 3 gibi,
Bir tek tek tük geçen arabaların sesi ve ağustos böceklerinin sesleri eşlik etti bize.
Tutulmuş ayaklarım ve sıcaktan erime noktasına gelen beynimle girdiğim kütüphaneden
Ne yazık ki yanlış kitap alarak çıktım evde fark ettim.
Hani hiç olmazsa kitap kitaptır diyerek okuyayım dedim 
Aman aman hiç sarmadı beni.
Ha kitap neydi diye sorarsanız "Bizim gizli bahçemizden" Nermin Bezmen'e ait.
4 eylül son teslim tarihi ama sanırım cuma günü geri gidecek.

Kendimle sohbet 2

Bir durgunluk ki üzerimde.
Ölü toprağı serpilmiş sanki.
Gözlerim açık fakat görmek için bişileri beynimle arasındaki iletişim kopuk.
Aslında görebildiğimizi görmekle, yorumlayabilmekle geçiyor işte hayat.
Bir hafta öncesi şehitler için üzülürken 
Bu hafta gelecek bayram için yapılacak temizlikti, tatlıydı falan derken geçicek.
Uzun bir yürüyüş işte hayatımız 
Ara sıra kimi acıklı
Kimi sevinçli olaylarda 
Bir araya toplanıp, ara verip yürüyüşe
Sonrasında yine dağılıveriyoruz işte kendi kabuklarımıza.
Sonuç;
Sonuç yok bu işte demek istediğim.
Hayat devam ediyor bi şekilde.
Sağlıkla devam etsin dilerim
Yalnızca beden değil akıl sağlığı da diliyorum.

Kendimle sohbet 1

Eğrisiyle doğrusuyla yanlış ya da saçma geleni sana göre
Bana göre ise doğru olan bi takım kişilik özelliklerim var benim.
Aslında senin de var, onunda var hepimizin yani.
Ve ben bu kişilik özelliklerimle yaşamak zorunluluğunu geçtim mecburiyetteyim.
Atsam atamam, satsam satamam en önemlisi değiştiremeyeceğim.
Sıksam kendimi belki asgari orana indirebilirim mesela
Ama ne kadar sıkmak lazım neye göre ?
Evini sırtında taşıyan deniz kabukluları gibi anlayacağın
İndirdiğim anda sırtımdan biliyorum ki çıplak kalıcam.
O yüzden böyle yaşamaya devam,
Sen kabul etmesen toprak kabul ediyor bir şekilde
Çürütüyor, karıştırıyor.
Ben alışmaya alıştım kendime sende dene derim
Kabul etmek boyun eğmek değil
Aksine olgunluk gibi geliyor bana.

Acı

Ne zaman Vival'di dinlese neşelenen,
Sonsuz yeşillikler ve ağaçlar arasındaki şatolarda
Masanın üzeri incir, üzüm, ekmek, peynir şarapla dolu
Etrafı insana huzur veren labirent biçimli bahçeleri olan kareler gelen ben,
İlk defa bu akşam şu eser sayesinde ağlama noktasına geldim.
İsyanım ben bunları düşünürken şehitlerimizin gelmesi aklıma.
"Hayat devam ediyor, kalan sağlar bizimdir, vatan sağolsun" gibi laflar
Beni rahatlatmıyor açıkçası.
Göze göz, dişe diş bir ortam yaratıp kaos içine sürüklenmek hiç değil isteğim
Oysa sürüklenirken bir şekilde.
Hala Osmanlı devleti gibi zihniyetle, komşu bir ülkenin iç mesele hale gelmesi dile getirilirken
Sadece konvoy geçişinde, veda ziyaretinde, öğle yemeği molasında olan 
Silahına bile sarılamadan savunma bile yapamadan vatanını, canını yitip giden canlar için,
Yapılmayanlar!
Ya da göstermelik yapılanlar.
Yarın tv'yi açmak, izlemek istemiyorum
Bugün 5 dakikalık reklam aralarında verilen şehit haberleri
Yarın 45 saniyelik bi hayat hikayesiyle anılıp
Ölü toprağını serpicekler üzerimizeve biz de dönücez hayatımıza,
Hani Allah korusun, Allah'a emanet yeni bi acı haber gelen kadar.


Saat 03:34- kulağımda Vival'di, dışarıda davulcunun sesi, öten arabaların alarmı
Ve şu yazının başında sessizce ev halkına belli etmeden ağlamaya çalışan ben.

Açıl susam açıl

Sizce bu ne olabilir ?

Hadi

Açıl susam açıl !

Yetmedi sanırım bir kere daha

Açıl susam açıl !

Dı dı dımmmmm !

Bu bir makyaj kutusu...

Pudrası, fondöteni, kalemleri, allıkları, farları, rujları, ojeleri 

Hatta parfümü bile olan.

Gerçi fondöten ve parfüm yerinde değil

Ama hala kullanıyorum.

"Pupa" marka...

Kütüphaneden alınan kitaplar 1

 

İskender Pala -Kırklar meclisi

Kütüphaneden alınış tarihi :11-08-2011  

Kütüphaneye geri verilecek tarih : 26-08-2011

Yeni gelmiş bu kitap ilk alan ben oldum.

Valla şimdi tırı vırı yapmak yok.
Bu sayfa benim istediğim gibi at sürerim.
Ramazan ayı çok güzel geçiyor Allah'a şükür bu konuda bi şikayetim yok.
Yalnızzzzz
Gerçekten şu somali yardımları ile ilgili olan paylaşımlar, yazılar, reklamlar
Gerçekten ööğğkk geldi kusura bakmayın.
Öncelikle 11 ayda bi köşeye atılıp mayalanan manevi duygular Ramazan ayında 
İyice istenilen kıvama ulaşıp ortaya dökülmeye bile başladı.
Ramazan 1.gün daha iftar açılmadan Somali yardımlarıyla ilgili yazılara, reklamlar başladı.
Daha önce nerdeydiniz a kardeşler ?
Bu arada belirtmek isterim elbette üzülüyorum oradaki insanlar için
Sonuçta hepsi de insan, can yardıma muhtaç....
Ama bunu bari görsel bir şova dönüştürülmese ?
Somali'deki durum yeni değil ki?
Afrika yıllardır böyle.
Ne yardım kampanyaları, konserler yapıldı.
Hani ne oldu onca toplanan yardımlar ?
Nereye gitti ?
Afrika'da var olduğuna inanılan kaynaklar neden işlenip bi şekilde geri kazanç sağlanmıyor ?
Bir kıta yükselirken diğer kıtanın batması kimlerin gizli emelleri?
Bir şeyi kör gözün parmağına sokar gibi sürekli yapılırsa an gelir o gözden kan akar..

Günden geriye kalanlar

Aslında şu koltuk yerinde değil

Son günlerde netten izlediğim 

"Vampir günlükleri" dizisinden dolayı

Koltuğu bilgisayarın karşısına çektim..

Aman bi güzel oldu ki bayıldım.

Sandalyede oturup izlemekten kıçım ağrıdıydı doğrusu

Hatta şu yazımı koltuğa ayaklarımı uzatmış

Klavyeyi de kucağıma almış yazmaktayım.

Keyfim pek yerinde doğrusu..

Aman Allah bozmasın.

Dün şişe domatı yaptık efendim,

Bir kasa -23 kg-  domat

Yıkandı, delinip sıcak suda bekletilip soyuldu

Eşim tarafından doğrandı

Blendırdan geçririldi

Komşu teyzeden alınan büyük tencerede kaynatıldı

Kavanozlara doldurulup

Eşim tarafından sıkıca kapatılıp 

Dinlenmeye bırakıldı.

Bozulmazsa nasipse kış hazırlığı oldu.

İyi de biz de yorulduk

Hem de nasıl.

Şu an tüm sırtım, omuzlarım, ellerim,ayaklarım tüm vücudum 

Sızlıyor..

Resim ; netten alıntı

Ee bunca yorgunluğa Maviş dinlenir mi?

Öğlene kadar yatma planlarım

Şu anda satılma aşamasında olan evimiz için gelen müşteriden dolayı bozuldu.

Yine koltukta güzel bir kahvaltıyla vampir dizisinin bir bölümü daha izlendi.

Sonrasında yapılan ev işleri, toz alma, çamaşır falan derken

Öğleden sonra bir tatlı yapıldı şeftaliden.

İlk tart hamurunu ne yazık ki fırından çıkarırken düşürdüm

Tekrar hamur yapıldı, açıldı pişirildi.

Eh akşam oldu vampir dizisinden bir bölüm daha izliyim bakalım tatlı eşliğinde.

Yapmak isterseniz şayet valla tarifi vermem zor

Netten bir iki yere baktım uydurdum bişiler işte göz kararı.

Kendimce

Sabahları kalktığınızda nasıl olursunuz ?

Asık suratlı, afyonu patlamamış ya da günün ağarmasına sevinip hiç durmadan bunu kutsayıp öten serçeler gibi.

Aslında uykum hafiftir gece tık duysam uyanırım ve sabah kalktığımda mız mız biri değilsem de kalktıktan 5 dakika sonra kendime gelme çabalarında yastığımı da alıp koltuğa atarım kendimi. Tv kanallarında dolanıp açılmaya çalışırım. Sonra da kahvaltımı hazırlayıp ki bir nazi baskısı altında çünki 1,5 senedir düzensiz ve düzenli de olsa saçma bi şekilde yemek yemiyorum. Yiyemiyorum. Sürekli hafif bir açlıkla dolanıp artık açlığın en kuvvetli anında oburlar gibi yemek yiyip mideme yemek depoluyorum sonra yine bi süre bişi yemeden yaşıyorum işte. Çok fena bu çok biliyorum ama önüne de geçemiyorum. Ve bunları anlattığımda su bile içseler yarıyor diyen insanlar zayıflığımla alay edercesine gülüp geçiyorlar bana. 

Sanırım beni kıskanıyorlar hihihi..

Gün içinde işlerimi bitirdikten sonra mutlaka güzel bişiler giyip evin içinde dolanmayı severim. Hani öyle bi eşofman şort tişört değilde daha özentili yani. Seviyorum böyle olmayı. Hatta bazen sadece ekmek almak için dışarı çıkacağımı bilsem de makyaj yapmayı severim. Bugünlerde kendimce hobi olarak Ebru gündeş makyajı yapmaya çalışıyorum. Nette araştırıyorum bi kaç yer buldum. Denemelerdeyim.

Ordan burdan

Belki 10 yıldır oruç tutmuyorum.

Pek moda mide rahatsızlığına sığınarak

Bırakmıştım tutmayı.

Onca kış mevsimi geçti

Günlerin kısa olduğu 

Ve bugün yıllar sonra oruç tuttum ben.

Ölmedim ki....

Ve ne mide ağrısı ne susuzluk

Tamam biraz başım döndü

Olsun artık demi dile kolay neredeyse 16 saat.

Son zamanlarda pek oflaya puflaya girer olduydum okuduğum bloglara

Sanki yaz mevsiminin uzun, sıcak sıkıcı öğleden sonraları gibiydi

Bi hareket yok

Konular üç aşağı beş yukarı aynı

Ki bende dahil....

Bu sıkıcı günler arasında serinlemek adına

Kapılıp gidip okuyabileceğim bi yer dilerken

Keşfettim bi bloğu

Önceden uyarayım

Dili pek ayıp gelebilir

Anlattıkları falan.

Umurumda değil 

Pek sevdim ben.

Buyrunnn Hayat erkeği 

Üye olduğum kütüphanedeydim dün

Seçtiğim bir kitabı bulamadım

Başkalarındaymış

Sabahattin Ali'nin Kürk mantolu Madonna'sı.

Pek methettilerdi.

Hani şurda yazan Fil uçuşu sayfasında

Yekta Kopan'ın "İçimde kim var" kitabını aldım.

Geçen haftada yine Yekta Kopan'ın "Aşk mutfağından yalnızlık tarifleri" ni okumuştum.

Pek sevdim tavsiye ederim.

Av ve avcı

 Avcı tam kendisiyle ilgili bir şeyler anlatacaktı belki de

Sözde.

Belki de kadın tavlama taktiğiydi bu avcının

Modası geçmiş.

Ortaya atılan bir iki laf sonrasında

Sözü dolaştırıp dolandırıp seçtiği avın üzerine 

Getirip spot ışığını.

Av bir sevinç içinde 

Kalakalırdı.

Karşısındakinin niyetini bir körün bile okuyabileceği gözlerini

Okuyamaz, çözemezdi şifresini.

Ve o kadar sözü havada bırakıp

Geri vitese takardı avcı.

Av ise havada kalanları eteğine toplama derdine düşmüşken

Bir ıslık çalıp uzaklaşıverirdi avcı.

Av ise eteğini dolduranlarla mesut olmakla yetinemediğinden

Düşüverirdi ıslığın sesine aldanıp

Kendisini karanlıklara sürüklediğini bile anlayamadan.

Bir labirentin içine çekilen av,

Avcının her adımında büyürken egosu

Aslında bir son'du kendisi için hazırlanan

Büyük kazana doğru.

Son bilinmez köşeyi dönünce boğazda hissedilen acı

Avın büyüyen gözleri gerçeği görmesindendi.

Avın çırpınışı geriye dönülemezliğin çaresizliği

Avcınınsa en büyük zevkiydi adrenalinin zirvesi.

Özlem

Şöyle bi havada olamadım

Böyle avare, kayıtsız 

Gezemedim.

Şaka şaka

Gezdim, tozdum, eğlendim

Çok şükür.

Biz sıramızı savdık

Şimdi gençler gezsin tozsun.

Ben gün batımı otursam denize karşı

Yanımda sevdiceğim

Ellerimiz kenetli birbirine 

Yeter bana...

Hiç konuşmasak ta

Olur.

Ek süre

Aslında herşeyim hazırdı yazmak adına.
Ellerimi yıkamıştım mesela klavyenin arasındaki kırıntılara rağmen.
Vantilatörü de açmış ayarlamıştım bir yaz gecesi uzaklardan gelip boynuma dolanıp, yüzümü yalayıp gidecekti
Şarkılarım da vardı bilgisayarımda ayarlamıştım
Oturdum netin başına ellerimdeki ıslaklığı boynuma sürdüm hoş bir duyguydu
Coca coladan aldığım bir yudumla beynimde bir nefeste sigara çekmiş gibi varsaydım
Ve
Kalakaldım öylece 
Anladım ki kafam bomboş gelmiyor yazacak bişey aklıma.
Aslında içim dolu benim kafam değil
Büyük hesaplaşmalar falan var içimde
Hani kimseye diyemiyorum ama kendime ettiğim itirafın gecesi içtiğim hap
Belki rahatlatır, içimdeki sesi bastırır diye düşünürken
İçimdekileri kusamadan daha biletimi kesmişim haberim olmadan 
Öteki diyara....
Çok günahım var benim.
Önce tövbe edip, o tövbeme sadık kalıp kendimi affettirmem lazım.
Hele bi affettirebilmek için kendimi biraz daha yalvarmam gerek.
Kimilerine dünya kelamıyla anlatıp
Kimilerine de dünya gözüyle görüp helalleştikten sonra
Bunun anlaşması olur mu?
Hani en azından günahlarımdan bir parça da olsa arınmak adına ek süre istiyorum ben.