Aslında herşeyim hazırdı yazmak adına.
Ellerimi yıkamıştım mesela klavyenin arasındaki kırıntılara rağmen.
Vantilatörü de açmış ayarlamıştım bir yaz gecesi uzaklardan gelip boynuma dolanıp, yüzümü yalayıp gidecekti
Şarkılarım da vardı bilgisayarımda ayarlamıştım
Oturdum netin başına ellerimdeki ıslaklığı boynuma sürdüm hoş bir duyguydu
Coca coladan aldığım bir yudumla beynimde bir nefeste sigara çekmiş gibi varsaydım
Ve
Kalakaldım öylece
Anladım ki kafam bomboş gelmiyor yazacak bişey aklıma.
Aslında içim dolu benim kafam değil
Büyük hesaplaşmalar falan var içimde
Hani kimseye diyemiyorum ama kendime ettiğim itirafın gecesi içtiğim hap
Belki rahatlatır, içimdeki sesi bastırır diye düşünürken
İçimdekileri kusamadan daha biletimi kesmişim haberim olmadan
Öteki diyara....
Çok günahım var benim.
Önce tövbe edip, o tövbeme sadık kalıp kendimi affettirmem lazım.
Hele bi affettirebilmek için kendimi biraz daha yalvarmam gerek.
Kimilerine dünya kelamıyla anlatıp
Kimilerine de dünya gözüyle görüp helalleştikten sonra
Bunun anlaşması olur mu?
Hani en azından günahlarımdan bir parça da olsa arınmak adına ek süre istiyorum ben.
