Önce nerden aklıma esti bilmiyorum ama
Dün akşam mutfakta yemek yaparken gözlerimi kapattım.
Bu arada ışığıda kapattım.
Ve o an için kendimi gözleri görmeyen kişilerin yerine koyarak yaşamlarını nasıl daim ettiklerini denemeye çalıştım.
Ama bu arada şunu da itiraf etmeliyim yemeği karıştırırken gözlerimi açtım çünki daha o kadar deneyimli değilim.
Önce bulaşık makinasını boşaltıp tezgahın üstüne dizdim.
Tabak, bardak, çatal gibi eşyalarımı dokunup hissederek yerleştirdim.
Salonda konsola yerleştirilmesi gereken yemek takımını götürürken yine gözlerimi kapattım.
Önce koridorda ve salonda sağa sola çarptım.
Terlik giymediğim için ayağımın küçük parmağını sehpaya,
Sağ kolumu mutfak kapısına çarptım.
İkinci seferde adımlarımı saymayı aklıma getirdim.
Koridorumu adımlarımla saydım aklımda tuttum.
Dönüşte yine aynı adımlarla dönünce mutfağımın ve salonumun girişini tutturabildim.
Şimdi bunu neden anlattım.
Lütfen öncelikle elimiz, ayağımız tuttuğu ve gözlerimizle gördüğümüz için,
Sesleri duyup cevap verebildiğimiz için,
En önemlisi sağlıklı bir şekilde yaşadığımız için,
Bizi yaratan Rabbimiz'e şükretmemiz gerekiyor.
Lütfen gereksiz kibirlerimizden,
Aslında incir çekirdeğini dahi doldurmayacak gündelik sorunlarımızın,
Böylesi duyularımız varken,
Hiç de önemli olmadığını hatırlamak ve hatırlatmak istedim.
