Yazlıklarda adettir çocuklar eğlensin diye oyuncak gibi bir köpekçik alınır, beslenir, nereye gidilirse götürülür.
Ne de olsa yazlık bahçelidir ya bahçede yatar o köpekçik. Sevinir mutlu olur bir yuva buldum der bağlanır size ama siz anlamazsınız.
Yaz biter eve dönüş başlar eşyalar toplanır üzerine çarşaflar serilir, panjurlar kapanır, ahşap varenda denizin tuzuna karşı naylonlanır, kapılar kitlenir. Arabaya doluşulur. E geriye bir yolcu kalır. Üzgün gözlerle bakar size. Bütün bir yaz her yerde sizinle olan, çocuklarınızı eyleyen köpekçiğe arabada bir yer bulunmaz.
Geride kalır. Gözleri yaşlı, üzgün, boynu bükük. Peki o köpekçik ne yapacak şimdi? Koca yaz mangalınızdan kalan kemiklerle beslediniz onu. Kışın kimselerin kalmadığı o ıssız yazlık sitelerinde kim yemek verecek ona?
Sürekli bakmayacaksınız almayın.
TERK EDECEKSEN ALMA!
O sıkılınca bırakabileceğiniz, atabileceğiniz bir oyuncak değil.
Canlı senin gibi benim gibi.
Nefes alır o oksijenle beslenir.
Senin gibi beyinsiz anlamaz ama neden?
Çünkü onun beynine oksijen gider seninkine gitse de bulamaz yolunu.
