Öylesine...

Sabah kızarmış ekmek kokusunun çayı karıştırırken çıkan kaşık sesine karışması...

İğde ağacı kokularıyla geçen sessiz bir öğleden sonra uykusunun çiçekten bal almaya çalışan arının vızıltısıyla kesilmesi...

Yaz sıcağında, öğle uykusunun mahmurluğunu buz gibi bir dilim karpuzla atmak...

Bir bahçenin önünden geçerken duyduğun sardunya kokusu...

Fırından yeni çıkmış ekmeğin köşesine sürülen yağın erimesinin unutulmaz tadı...

Bir sandalın kenarına oturarak bacaklarını denize sallamak...

Akşama doğru ise ortalığı saran biber kızartması kokusu...

Gece duvarın üstüne oturup çiğdem yemek, öylesine lak lak etmek...

Dünyaaa yenidennn dönüyorrrr

Aslında başka bir yazı yazmak istiyordum. Daha doğrusu bir yerde okuduğum bir yazıyı yayınlamak istiyordum. Sayfa açılıncaya kadar geçen sürede dinlemekte olduğum şarkınında etkisiyle fikrimi değiştirdim. Birde nedense pek bi ağlamaklı oldum şu son saatlerde yine :(

Aslında ben böyle biri değilimdir. Sıkıntının, üzüntünün o insanı kendinden eden, kaybettiren sonsuz uçurum kenarlarım yoktur mesela. Benim dünyam düzdür, yuvarlak değil. Yuvarlak olursa yine kendime başladığım noktaya ulaşacağımı düşünürüm. Bir abimiz bir gün bana şöyle demişti "Geri gitme daima ileriye git" aslında bir nasihat verme anında dememişti bunu. Evlerinin bahçe kapısını açarken aklıma başka bişi gelmiş geri dönmek için adım atmıştım işte o zaman bana bunu demişti. Sonra bunun bir nasihat olarakta kullanılabileceğini fark edip gülmüştük.

Ben bu düz dünyamda kendime öyle tepeler, çukurlar, dağlar oluşturmam. Ama bazen dışarıdan gelen kar, yağmur, güneş, toprak kaymaları gibi olayların yaratabileceği afetler olmuyorda değil dümdüz dünyamda. Kocaman bir nefes alıp bu olayların hayatımda, ruhumda, vücudumda bana ileride sıkıntı açmamasını sağlamaya çalışırım. Biliyorum ki bu gibi olayların sonunda -eğer sağ olurda yaşarsam- Eşim'i sevdiğimi anladığım 62 nolu belediye otobüsündeki an gibi, yağmurdan sonra oluşan gökkuşağını gören şanslı insanlardan olduğumu düşünüp beni gülümseten anlardaki gibi çarpmayacak kalbim. Yada bir komşunun pişerken kokmuştur diye düşünerek getirdiği kurabiyenin tadını, hep beraber kurban bayramında yenilen kavurmanın tadını alamayacak kadar tatsız bir doktor diyeti yerine geçecek.

Ben ne anlatıyordum? Ne anlatacaktım? Haydaa unuttum şimdi. Sanırım yazmadan önce fark ettim ki kendi yarattığım düz dünyamda bir uçurum kenarı keşfettim. Ordan bir an önce uzaklaşmam lazım. Gerçi yazarken uzaklaştığımı hissediyorum sanki. Bu son cümleden sonra bayağı ne yazsam acaba diye bir bekleme süresi geçirdiğimi fark ettim. Sanırım sıkıntım geçti, bende biraz sakinleştim. Eh hadi bakalım iyi geceler.

Beni bunları yazmaya sürükleyen şarkı : Redd - Dünya

Resim: İzmir Kemalpaşa Halilbeyli -Boşnak -Köyü (Annem'in doğduğu köy)

Çöl gülü

Issız çöllerde esen sam yeli kumları hafifçe savurmaya başlamıştı.Toz bulutları arasından yeleleri savrulan simsiyah arap atıyla ortaya çıkan bedevi gözlerini kısarak sonsuz çöle baktı. Görmeye çalıştığı neydi acaba? Burdan sonra gideceği yer ona nasıl bir oyun oynayacaktı ? Issız çöl kadar büyük ve onun kadar da ıssız kalbini dolduracak siyah sürme gözlü bir kız mı?

Daha fazla düşünmeden atını sürmeye başladı bedevi. Yaklaşan akşamla beraber gittikçe kuvvetlenmeye başlayan rüzgar çöldeki kumları havalandırmaya başladı. Yaklaşan kum fırtınasında kalmamak için sığınacağı bir yer bulması gerekiyordu. Yakınlarda eskilerden kalma yıkıntılar olduğunu hatırladı ve atını oraya doğru sürmeye başladı. Çok geçmeden yıkıntıları bulup daha fazla toz bulutu altında da kalmamak için güvenli bir sığınağa kavuştuğunu düşünüp içeri girdi bedevi. Atından atlayıp onun eyerini çözüp rahat bıraktı. Kendiside bu korunaklı yerde saklanan kimbilir kaçıncı kişi olduğunu düşünüp uykuya daldı.

Bir süre sonra nerden geldiği belli olmayan bir takım sesler uykusuna karışmaya başladı. Gelen sesler atındanmı yoksa dışarıdanmıydı çıkaramıyordu. Belkide çölde esen rüzgar ona uzaklardan bir takım sesler getiriyordu. Bir hızla gözlerini açtı. O karanlık içinde gördüğü dolunay ile içeri dolan ışıktı. Kum fırtanısı dinmiş, tüm çöl sanki dolunayla kaplanmıştı. Az ilerisinde de uykusu arasında duyduğu seslerde yavaş yavaş yaklaşmaktaydı. Kulak kabarttığında konuşanların hararetle birbirlerine bir şeyler anlattığını anladı.Bu konuşmaların konusuna göre yakınlardan geçen bir kafileden bir yolcunun kaybolmuştu. Fakat bu yolcunun kayıp mı yoksa kaçırılmış mı yada kim olduğunu anlayamadı. Yavaşca atını eyerleyen bedevi ses çıkarmadan ordan ayrılıp hararetle konuşanlardan ters yöne doğru atını yavaşca sürmeye başladı ve onlara görünmeden ordan ayrıldı. Konuşanlardan pek etkilenmemişti çünki her zaman çöldeki kafilelerden kum fırtınası çıktığında kaybolan yada türlü nedenlerle kaçırılanlar olurdu.

Şimdi dolunay çöl üzerinde ona o kadar güzel ışıklar sunuyorduki bedevi bunu izlemenin daha güzel olduğunu düşünmeye başladı. Ancak yinede çölün gündüze göre çok kesin bir şekilde kendisini hissettiren soğuna rağmen bir an ürperdiğinide hiseeti. Çölde doğup büyümesine karşın bunca senede buna alışmak onun için her zaman zor olmuştu.Hele hele annesini kaybettikten sonra. Kendisini ısıtmak için sokulacak yegane kadın da ölünce hayat onun için bambaşka bir anlam almış kalbini çöl kadar büyük bir boşluk kaplamıştı. Bu düşüncelerle yol alırken atının huysuzlandığını geç fark etmişti. Atı sanki onu daha fazla taşımak istemiyor gibiydi. Önünde sanki aşamadığı bir set vardı. Bedevi bunu fark ettiğinde atından indi. Önünde yere yan yatmış ölmek üzere olan atı gördü. Ve birden kendisininde bir kum çukurunun kenarında olduğunu gördü. Aşağıya doğru baktığında da bir karartıyı fark etti. Sonra da atının heybesinden ipini çıkarıp ipin bir ucunu atına bağladı diğer ucunuda dikkatlice aşağıdaki karartıya doğru uzatmaya çalışarak dikkatlice aşağıya kaymaya başladı. Aşağıda hareketsizce yatan karartıya doğru seslenerek ipi tutmasını istedi. Yerdeki karatıdan bir süre cevap gelmedi. Bedevi tekrar yardım etmek istediğini yenileyerek seslendi. Bir zaman sonra aşağıdaki karartıdan önce bir öksürük sonrada bir takım boğucu sesler geldi. Kendisine uzanan ipi tutmaya çalışırken hareket edince biraz daha kaydı. Bedevide iple atını çekerek biraz daha aşağıya doğru uzandı. Karartı son anda ipi yakaladı ve yine aşağıya doğru biraz daha kayarken at bu çekme işinden dolayı önce huzursuzlandı sonrada sahibinin kendisine emir vermesiyle başını geriye doğru anlamış bir ifadeyle kaldırarak yavaşca geri geri gitmeye başladı. Ve bir süre sonra aşağıdaki karartıyı yukarı çıkarmayı başardılar. Yabancı yukarıya çıkınca hemen ayağa kalkmaya çalıştı ayaklarının üstüne kalkmaya çalışırkende tekrar yığılıp kaldı. Bedevi hemen yaralı olduğunu düşündüğü yabancının başına elinde su ile koşup suyu içirmek istedi. Yabancı sanki yüzyıllardır susuz kalmış gibi su kesesini kaparak kana kana içmeye başladı. Suyu içip ayaklarına derman gelince hemen yerde yatan atına doğru koştu. Atı ölmüş ve kendisini yalnız bırakmıştı. Bunu fark eden yabancı atına kapanarak ağlamaya başladı. Bedevi yabancının elini kavrayarak onu ordan uzaklaştırmaya çalıştı. Bu çok zor olmuştu ama yinede başarmıştı. Çünki yabancı atından ayrılmak istemiyordu. Bedevi atına ikisinin beraber binmesini emredici bir ses tonuyla ileterek yabancıdan kendisine itaat etmesini istedi. Yabancı bir karşılık vermeden kendisine söyleneni yaptı. Bedevi yabancıyı atın üstünde önüne oturttu ve atını sürmeye başladı.

Bedevi önündeki yabancının kim olduğunu, nerden gelip nereye gittiğini merak ediyor fakat önündeki yabancının bitkin halinden dolayı bir şey söyleyemiyordu.İkisi ıssız çölde yol alıyor dolunayda onlara yol gösteriyordu. Bedevi sabahın ilk ışıklarıyla kendi kabilesine varabileceğini ve sorularınında orda cevap bulabileceğini umarak yoluna devam etti...

Resim : Alıntı.

Cumartesi

Cumartesi günleri eşimin en sevdiği günlerdendir.

Tatil demektir ertesi gün, eve erken gelmektir, koca bir demlik dolusu içilecek çay demektir ve bol bol şekerleme yapmaktır.

Ama dün bu kuralı bozduk ve iş çıkışı saat 15,30 gibi Konak'ta İzmir'de meşhur bir buluşma yeri olan- ki daha bunu okurken tüm İzmir'lilerin ağzından çıktığını duyduğum - YKM mağazasının önünde buluştuk. Ordan Konak iskelesine gelip Karşıyaka'ya geçmek için vapura bindik. Aman Allah'ım vapur nasıl kalabalıktı dışarıda oturduk biz. Dalga çoktu ara ara vapura çarptı ama biz ıslanmadık. Sonrada Karşıyaka Çarşısına girdik. Nedense biz hep ana caddeyi gezerdik. Bu sefer dedik ki yan sokaklarada girelim dolanalım. Ne kadar güzelmiş aslında oralarıda. Yemeğimizi yedik yine dolandık. Sonra taşınacağı için kumaşlarında ucuzluk yapmış olan bir mağazaya daldım ben. Ne kumaşlar vardı hem de metresi 1 Lira, 2 Lira falandı. Ben 2 mt. üzeri simli batik vişne rengi tonlarında bir kumaş aldım. Niyetim şimdilerde pek moda olan uzun beli lastikli eteklerden istiyorum. Bu kumaşda pek uygun. Gerçi Didim'e gittiğimde Annem'e diktiririm artık. Benim dikiş makinam yok :(

Karşıyaka'dan Alsancak'a giden vapura atladık. Vapur gençlerle doluydu cıvıl cıvıldı. İzmir gençliği hafta sonu Kordon'a akıyordu. Niyetimiz arabayla gelmediğimiz için bir yere oturup biraz içmekti. Bizde Eko Pub'a oturduk. Hava esiyordu zaten orasıda denize karşı boğaz gibi yerde iyice esiyordu ama dışarısı çok kalabalıktı. Biraz bira içtik tabii ben pek içmediğimden havanında etkisiyle başım dönmeye başladı ama yinede çok güzeldi. Sonra ordan çıkıp Kıbrıs Şehitleri Caddesini gezip eve döndüğümüzde saat 22,00 olmuştu.

Mamografi muayenesi

Bugün bir arkadaşımla mamografi muayenesinde yanında bulunmak için buluştum. Beraber özel bir hastanede muayene ve mamografi çekimine gittik. Arkadaşımın muayenesi yapılırken orda bulunan mamografi ile ilgili broşürleri inceledim. Alt paragrafta da broşürlerde yer alan ve bilgilenmemiz gereken bu muayeneden bahsetmek istiyorum.

Mamografi, meme muayenesi esnasında memede şüpheli bir kitle bulunması durumunda bu kitlenin yerinin ve niteliklerinin belirlenmesi amacıyla yardımcı bir tanı testi olarak yaygın bir şekilde kullanılmaktadır. Bununla beraber meme kanseri açısından hiçbir risk faktörü bulunmayan, hiçbir şikayeti olmayan ve yıllık yapılması önerilen meme muayenesi normal bulunan kadınlara da belli aralıklarla meme kanseri tarama testi olarak rutin mamografi önerilmektedir. Mamografi "normal" olarak rapor edildiğinde gerçekten bir sorun olmama ihtimali %90'lara varmakta, bu da mamografinin ne kadar etkili bir tarama testi olduğunu göstermektedir. İşlem esnasında belli miktarda bir radyasyona maruz kalınsa dahi mamografinin erken tanı açısından önemi düşünülürse, alınan bu radyasyon dozunun ihmal edilebilecek kadar düşük olduğu söylenebilir.
Bu aşamada öncelikle belirtilmesi gereken bir konu mamografi incelemesine mutlaka dikkatli bir meme muayenesinin de eklenmesinin erken tanı olasılığını artırma açısından son derece önemli olduğudur. Bu meme muayenesi bu konuda tecrübeli bir Kadın Hastalıkları ve Doğum Uzmanı tarafından veya bir Genel Cerrahi Uzmanı tarafından gerçekleştirilir. Rutin Mamografi Ne Sıklıkta Yapılmalıdır?
Günümüzde tarama amaçlı mamografinin meme kanseri açısından risk faktörü bulunmayan kadınlara 40 yaşında başlanması, 50 yaşına kadar 2 yılda bir, daha sonra yılda bir uygulanması önerilmektedir. Her yıl yapılan rutin jinekolojik muayeneler esnasında yapılan meme muayenesinde bir sorun saptanması durumunda veya kadının her ay kendi yaptığı meme muayenesi esnasında bir sorun saptaması ve bu sorunun doktor muayenesiyle doğrulanması durumunda mamografi yenilenir.
Otuz yaşından daha genç olan kadınlarda bir yandan meme dokusunun yoğun olması nedeniyle görüntülemenin zor olması, öte yandan meme kanseri görülme olasılığının oldukça düşük olması nedeniyle bu yaş grubundaki kadınlara rutin mamografi önerilmez. Genç bayanlarda meme dokusundaki sorunlar genellikle meme muayenesi ve meme ultrasonografisiyle aydınlatılır.
Ailesinde meme kanserli birey bulunan veya meme kanseri geliştirme açısından çeşitli risk faktörleri olan kadınlarda rutin mamografi aralıkları Genel Cerrahi Uzmanı'nın belirlediği şemaya göre uygulanır.Mamografi, mamografi cihazı adı verilen özel bir röntgen cihazı yardımıyla her iki memenin sıkıştırılarak çeşitli seviye ve kesitlerde filmlerinin alınmasından ibaret bir incelemedir. Mamografi esnasında meme dokusunun sıkıştırılmasının amacı daha nitelikli görüntüler elde etmek ve kadının alacağı radyasyon dozunu en düşük seviyeye indirmektir.
Elde edilen röntgen görüntüleri daha sonra bir Radyoloji Uzmanı tarafından değerlendirilir ve bulguların ve önerilerin yer aldığı bir rapor düzenlenir.
Radyoloji Uzmanı değerlendirmesini yaparken genellikle önceki yıllardaki görüntüleri de dikkate alır. Bu nedenle mamografi filmlerinin ve raporlarının düzenli olarak muhafaza edilmesi ve Radyoloji Uzmanına sunulması son derece önemlidir.
Meme protezi olan kadınlarda mamografi ile görüntü elde etmek zordur. Bu durumlarda inceleme genellikle Manyetik Rezonans (MR) ile yapılır.

Resim : Nuri İyem - kadınlar

Yıldönümümüz

Bembeyaz gelinlik, şık bir smokin, mis kokulu çiçekler,
Bir iki damla gözyaşı mendillerde saklanan,
Küçük gelin kızlar ellerinde çiçeklerle etrafta koşuşturan,
Çekinelisi atılan adımlar ilk dansla.
Günün ilk ışıklarıyla başlayıp, hiç bitmesin istenen
O mutlu anlar, kalıcı fotoğraflar bir mutluluğun ortakları.

Zafer Yolu - Seabiscuit

Açıkçasını söylemek gerekirse bir film eleştirmeni değilim. Fakat bu akşam izlediğim bir film beni gerçekten çok etkiledi. Adı Zafer Yolu. 1930'lu yıllarda gerçekten yaşamış ve o zamanlar umutsuzca yaşayan Amerikan halkı için büyük bir umut kaynağı olmuş SeaBiscuit adlı atın hayatı. Yaşamı boyunca karşılaştığı sıkıntılarla sürekli olarak acı çeksede bu acılardan umutla nasıl kurtulunabileceğini kanıtlamış mükemmel bir yarış atı. Şahsen atları severim ama at yarışı izleyebileceğim bir yarış değildir. Fakat atın doğumundan itibaren kenarı atılmış yaşamı, herkese bir hak daha tanınmalıdır felsefesinden yola çıkılarak ruhunun derinliklerinde saklı kalmış kaabiliyetini gözler önüne sermesini sağlamıştır.

İzlemenizi tavsiye ederim.

1 Mayıs

Bugün 1 Mayıs emeğin ve işçinin bayramı.

Bende yürüyüşe katılmaya karar verdim fakat benimle yürüyüşe gelecek kimse yoktu. Sonra iki kuzenimde sağolsun beni yalnız bırakmadılar ve her ne kadar ikiside biraz tırsak olsalarda geldiler. Önce İzmir Konak Meydanına indik. Konak Pier'in önünde yürüyüş alanına girmek için bekleyen grupların arasına sızdık. Konak'tan Konak Pier önüne çıkılan köprünün ucuna geldiğimizde içeriye girip girmemek arasında bocaladık. Sonra kalabalık hareket edince bizde üst geçide çıktık. En güzeli biraz bekleyip önümüz açılınca koşa koşa diğer yürüyüş alanına varmaktı. Cumhuriyet Meydanındaki polis arama noktasından geçtik ve içeriye girdik. Burda kuzenlerimle bir anlaşma yaptık. Eğer olay çıkarsa kimse kimseyi aramayacak doğruca otobüse binip Teyzem'e gidecek. En iyi planımız buydu.

Biz bir gruba bağlı olmadan aralardan yürüdük ve ara sıra kendimizce sloganlar attık.

Emekçi ev hanımları diyerek 3 ev hanımı slogan attık. Çok çeşitli gruplar vardı. Cinsel istismara son grubu - Kesk - Disk - Halk sen - Liseli umut - Sonuna kadar feminizm gibi isimlerde gruplar. Son bir polis arama noktasınıda daha olaysız geçtikten sonra Kordon'da Gündoğdu Meydanına kadar yürüdük ve konuşma yapılacak alana girdik. Orda biraz oyalandık, kah İzmir Marşına eşlik ettik kah çökertme şarkısıyla çoştuk.

Yürüyüş bizim şahit olduğumuz kadarıyla - ki haberlerde de izledik - tatsız hiç bir olay yaşamadan bitti. Eh İzmir farkı bu olmalı ;)

buralardayım

Buralardayım.

2 sene önce bugün işten ayrıldığımdan beri ilk defa dün bir iş için başvuruda bulundum. Bu krizde kim eleman alıyor diyebilirsiniz bir devlet hastanesinde çalışabilmek için sınava girdim. 500'e yakın kişi vardı başvuran ve alınacak personel sayısıda 75 . Bizi sınava tabi tuttular. Gerçi pek umudum yok açıkçası ama yinede işi bana haber veren kişiye ayıp olmasın diye gittim. Umudum yok anlarsınız böyle yerlerde mutlaka torpil döner. O torpil döner ama nedense bir türlü bize çarpmaz. Ah keşke çarpsada bir işe yarasa demi? Hazır hastane bahçesindeyken hemen acilden işe başlayıverirdim. Yinede umut ya bugün dışarı çıkarken ararlar belki diye ev telefonumu cep telefonuma aktardım.

Ne yazıkki arayan olmadı. Hatta cevapsız aramam bile yok :(

Lucky'den hala haber yok. Bu yazıdada araya sıkıştırıvereyim dedim. Artık geceleri saat 02,00 gibi dışarılara çıkıp onu aramaktan devriye gezen polislerimiz uyuz olmaya başladılar. Biz gezerken sözde bir sokağa bakarmış gibi durup yanlarından geçmemizi bekliyorlar. Bizde selam verip devam adiyoruz yolumuza. Her havlamada duruyoruz canım Lucky'nin sesine benziyormu diye ve o sesi dinliyoruz. Ama ne yazıkki onun o tok havlamasını duyamıyoruz.

Bu arada 1 Mayıs Emek ve İşçi Bayramımız kutlu olsun.

Yürüyüşe katılmayı, slogan atmayı ama cop yememeyi çok istiyorum. Olaylar çıkar diyede Annem, arkadaşım beni arayıp gitmememi istediler. İstesemde gidemiycem sanırım çünki yarın Teyzem'e gidicez yaprak sarmaya. Eh artık onun bahçesini bırakıp aşağıya inmeyi canımın istiyeceğinide pek sanmam. Haa aşağıya derken İzmir'de böyle deriz biz. Konak, Kemeraltı - ki bunlar semt ismidir - deniz seviyesinde olduğu ve oturduğumuz yerlerden aşağıda kaldığı için. Aşağıya inmek diye bahsederiz.

Resim : İzmir Saat Kulesi / Eski İzmir resimleri nostalji

Seçimlerimiz, seçimleriniz

Seçimlerimiz...

Seçimlerimiz değilmidir bizi biz yapan, oluşturan. Düşüncelerimizin, hareketlerimizin birbirine geçmesini sağlayan. İnsan yada hayvan -burda hayvan kelimesini irade gücü olmayan olarak kullanıyorum - olduğumuzu, yapımızı, karakterimizi belirleyen. Hayata, olaylara hangi pencereden baktığımızı, akıl süzgecimizin deliklerinin ne kadar geniş yada dar olduğunu belirleyen.

Yanlış seçimler yaptığımızda ne olur?

Sonucuna katlanamayacağımız durumlar mıdır? Bu seçimi yapan benim sonucuda benimdir diyerek sarılırmısınız ? Yoksa o kötü durumdan sıyrılmayamı çalışırsınız bir tilki kurnazlığıyla?

İşte bu da sizin seçiminizdir. İyi yada kötü. Doğru yada yanlış. Olumlu yada olumsuz.

Yanlış seçimlerinizden ders aldığınız oldumu peki?

Yanlış seçimleriniz güzel bir hayat yolunda hiç görmediğiniz anda takılıverip ayağınıza öyle bir çelme takar ki daha nedir bu demeden yerde bulursunuz kendinizi. O zaman anlarsınız işte yerdeki tozun ne kadar kötü bir şekilde üstünüze bulaştığını. Ya ayağa kalkar silkelersiniz üstünüzü ya da yenildim ben tamam deyip kollarınızı kaldırıp teslim olursunuz o tozu hergün yutmaya.

Seçim sizin?

Yazarken dinlediğim şarkı ; Bülent Ortaçgil - Olmalı mı Olmamalı mı?

Resim ; İzmir Menderes Şopen Gazi Barınağı

Öyle bir ağrım varki omuzlarımda, sırtımda. Ne yatabiliyorum ne de başımı öne eğebiliyorum. Yatınca tüm sırtım acıyor. Başımıda öne eğince nefes almakta zorlanıyorum. Doktora gitmiş olmama rağmen - ki bana bişeyin yok demişti - bahar zamanı özelliklede nisan, mayıs, eylül aylarında alerjik astım yaşıyorum. Şöyle oh dercesine derin bir nefes alabilmek için kendimi zorluyorum, zorlayıncada bir süre sonra tüm boğazım, omuzlarım tutuluyor. Neyse çok fazla ilaç kokulu oldu bu paragraf demi? Tamam ilaç şişelerinin kapağını kapatıp başka konulara geçiyoruz.

Dün çok güzel bir etkinlikteydik. Üye olduğumuz pet sitesindeki Roxxy'nin doğum yapması şerefine sahibi olan arkadaşımız İnciraltın'da bir buluşma düzenledi. Güzel bir katılımla doğayla içiçe geçen bir gün geçirdik. Petler ilk başlarda biraz hırlaştılar, liderlik kapmaya çalıştılar sonrada denize girip oynayıp yorulunca sakinleştiler ve ortalıkta dolandılar. Bizde boş durmayıp bol bol onları mıncıkladık. Herkes birbirini biraz daha tanıma fırsatı yaşadı. Yeni bir buluşmada tekrar görüşmek üzere biz biraz erken ayrıldık. Dün anlamamışız ama bayağı yorulmuşuz ayrıca deniz kenarı ve açık hava bizi çarpmış açıkçası. Bugün sırtımın ağrıması birazda düne bağlı olabilir çünki kısa kollularla dolaştık bayağı terleyip rüzgara maruz kaldık.

Canım oğluşum Lucky'den hala haber yok. Açıkçası artık umudumuz da iyice azaldı.Herkes o kadar farklı şeyler diyorki. Özellikle Lucky'e bayılan sokağımızdaki çocuklar. Kimisi onu her sabah okullarının önünde gördüğünü iddia ediyor kimisi ise başka yerde gördük diyor. Ve tarif aldığımda da başka bir köpeği ona benzettiklerine kanaat getiriyoruz. Kapımıza koştura koştura gelen her çocuğun onu bulduğunu sanıp dışarı çıkmaktan, geceleri havlaması onunkine benzeyen bir havlama duyunca sokağa fırlamaktan çok acaba o'mu diye umut edip sonrada onun olmadığını anlamanın hayal kırıklığı üzüyor bizi.

Not: Resimler İnciraltı / İZMİR

35 yaşımda neler öğrendim...

Gülmemin göz kenarlarımda kırışıklık yaptığını,

Gözyaşlarımınsa tuzunun yüzümü nemlendirmediğini...

Her sabah güne gülerek kalkarsam içimdeki umudun büyüyüp,

Gece uyurken bir çınar ağacının kolları gibi beni sardığını...

Gereksiz yere özür dilememem gerektiğini

Beni haklı yerine haksız duruma düşürebileceğini...

Her şeye "Evet" demeninde "Hayır" demek kadar

Kötü durumlar yaratabileceğini...

Her zaman sevmek, sevmek, sevmek

Birazda sevilmek, sevilmek, sevilmek...

Yağmurda ıslanırsam hasta olmayacağımı,

Dondurma yedikten sonra ılık su içmesemde olurmuşu...

Öğrendiklerimin ne kadar az olduğunu,

Öğreneceklerimin yaşımdan da çok olduğunu...

bugün

Bugün pek yapacak bir işim olmadığı için geç kalktım. Eh artık vakit öğlen olduğu için bişiler atıştırıp bilgisayarın başına oturdum. Uzun zamandan beri görüşmediğim liseden arkadaşımla msnde yazıştım ve onca yılın arasını kapatmaya çalıştık.

Akşam üstü ise http://www.petarkadas.com/ sitesine üye olan arkadaşlarımla buluştum. Üye olan arkadaşlarımdan -petlerin isimlerini yazıcam burda - Şurup, Köpük, Rafi ve ben. Üçyol'da Hürriyet Parkında buluşacaklarını biliyordum ve sürpriz yaptım onlara. Sonra bize Köpük'te katıldı. Asansörün yanındaki parka gittik manzara çok güzeldi. Rafi ilk defa burda tasmasız dolaştı. Koşarken o kadar şekerdiki. Koşmaktan oluşan rüzgarda tüyleri geri uçuşurken dili dışarıda tıpkı çizgi flimlerdeki gibiydi. Dönüş yaparken de ayakları patinaj yapıyordu :)) .Sonra İngiliz Bahçesi'ne gittik. Orda bize sokak köpekleride takıldı. Ortam çok güzeldi. Böylesine büyük apartmanlrın arasında böylesine güzel bir park olması harika. İnsana huzur veren bir yer. Daha sonra indiğimiz yokuşları geri çıktık. Bende koşa koşa Annem'lere geldim. Birde eve varmak için 6 kat tırmanınca yemek yemeğe halim kalmadı. Benim için bayağı bir egzersiz oldu.

Resim; İzmir Menderes Şopen Gazi Hayvan Barınağı

23 NİSAN ULUSAL EGEMENLİK VE ÇOCUK BAYRAMI

BAYRAMINIZ KUTLU OLSUN

HER ZAMAN CIVIL CIVIL OLUN.

ÇINLATSIN YURDUMU SESLERİNİZ.

İP ATLAYIN, YAKARTOP OYNAYIN,

LOLİPOP YİYİN BOL BOL

BALONLAR YAPIN ÜFLEYİN HAVAYA

YENİ AYAKKABILARINIZLA ATLAYIN

SU BİRİKİNTİLERİNE

VARSIN KİRLENSİN ELBİSELERİNİZ

BUGÜN SİZİN GÜNÜNÜZ

ATLI KARINCAYA BİNİN

YÜZÜNÜZÜ ISLATAN GÖZYAŞLARINIZ OLMASIN

HEP GÜLÜN, EĞLENİN.

Yazarken dinlediğim şarkı; La claire fontaine - fransızca çocuk şarkısı

Resim; Alıntı

Hiç?

Maksadını aşan kelimeler sarfettiğiniz oldumu hiç sizinde?

Söylememeniz gerekirken birden dudaklarınızdan dökülen,

Dökülürkende kendi kulaklarınızın inanamadığı?

Hedefini tutturamadığınız hareketleriniz oldumu hiç?
Elinizi uzattığınız anda tutulmayacağını anladığınızda,
Havada kalan elinizi nereye koyacağınızı bilemediğiniz?

Yanınızdayken sevdiğinizle elele, diz dize, kol kola
Onun sizden çok uzaklarda olduğunu farkettinizmi hiç?
Varmak istesenizde yanına, koyduğu setleri aşamadığınız?

Kimseye haber vermeden sırtınıza bir ceket alıp
Kendinizi yollara vurmak istediğiniz oldumu hiç?
Uzaklaşmak o an için olduğunuz yerden?
Bedenen epey yol alsanızda yorulupta oturduğunuzda bir köy kahvesinde
İçtiğiniz çayın parasını ödemek için elinizi cebinize attığınızda
Aslında uzaklaşmak istediklerinizin cebinizde olduğunu farkettiğiniz?

İçtiğiniz oldumu hiç?
Gece boyunca her kadehi unutmak için diye kaldırdığınız?
Ama sabah olunca unutamadığınızı,
Aslında unuttuğunuzun unutmak olduğunu?

Yazmak istediğiniz oldumu hiç?
İçinizden gelerek kelimeleri kurmadan,
Özne, nesne, yüklem kurallarına bakmadan gelişigüzel.
Hissettiğiniz dilden anlatmak derdinizin çaresini bulmak için?

Bastırmaya çalıştığınız oldumu hiç acılarınızı,
Kabuk bağlaması için en çokta üstüne koyarak güya sevinçlerinizi?

Düşündüğünüz oldumu peki?
Aslında düşündükçe varolduğumuzun farkına varırken
Nasıl üzüldüğümüzü,sevindiğimizi,yıkıldığımızı,
Ayağa kalkarken uğruna akıttığımız gözyaşımızın,

Harcadığımız alın terimizin, kas gücümüzün,
Bizi nereden gelip nereye getirdiğini,
Nereye gideceğimize karar vermeye bizi nasıl etkilediğini?




Şarkı; Timur Selçuk - Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın -
Resim; Alıntı.

beynimdeki cümlelerim

*Bana seslenen kim? Nerdeyim ben? Kapıda biri mi var? Lucky bulundumu yoksa?

Yataktan fırlıyorum arka komşum elinde telefon yarı beline kadar sarkmış halde pencereden-

-Efendim efendim -

İçimden hay senin efendin kadar taş olsan.

*Öğlen kalkıyorum evde dolanıyorum öylesine bahçe kapısında gözüm ama Lucky yok hala :(

*Öğleden sonra eşim Güzelbahçe'ye giderken benide alıyor açılırsın diyor

Açılırmıyım tabii kafam dağılır. Deniz ne güzel. İzmir sen ne güzel şehirmişsin yaa.

Yollarda evcil hayvan dükkanları göryorum içerisinde de yatan goldenler dursakmı acaba?

Desem durur ama yok boşver üzülür bu seferde. Boşver.

*Aaa papatyalar toplayabilirmiyim? Kim ne diyebilirki yurdumun çiçeği.

*Eve dönüş yolu yok yok yaz geldi. Eee İzmir nede olsa bahar yaşamadan yaz geliverir.

Sokağın köşesini dönüyorum acaba Lucky bahçede olabilirmi?

Yok :((

*Akşama yemek yapıcam ne yapsam? Nasıl yapsam? Üç gündür yemek pişmiyor çünki Lucky

yok. Şöyle salçalı köfte yapayımda yesin eşim.

*Yemek yaparken Lucky mutfak penceresine gelirdi ona bakayım diyede ayaklarını duvarlara

falan vururdu.

*Eşime gelirken ekmek al diyiyim bari. Canım dışarı çıkmak istemiyor.

*Günün en güzel gülünecek olayı; yemek yapmaya başlamadan önce facebookta yaptığım bir yorumu silmem gerektiğini düşündüm.Ama kapattığım bilgisayarı açamam şu anda çünki elim köfteli. En iyisi arkadaşımı aramak. Aradım ve facebook sayfama girmesini bir yorumu silmesini istedim. Sen ne yapıyorsun dedi bilgisayarınmı bozuk? hayırr yemek yapıyorum zor geliyo.

Aldığım cevap : Az yede uşak tut :))

Ama isteğimide yaptı teşekkürler ;)

*Habertürkte Saba tümerle bu gece'yi izliyorum. Ama aklımda sayfama ne yazsam düşünceleri.

*Maymaxte Sex and the city izliyorum aklım hala ne yazsamda.

İyi geceler.

Yazarken dinlediğim şarkı; Mfö -Benim hala umudum var.

Resimdeki Aydın Didim'de çok sevdiğim sokak köpeği Alfred

Kayıp

Golden cinsi köpeğimiz Lucky kayıp.

2 gün önce gece bahçe kapısından atlayıp kaçmıştı. Bunu hep yapıyordu. Ertesi gün sabah çıkıp gelirdi. Ama 2 gündür gelmedi. Her yeri aradık bulamadık. Mahallemizde çok sevilir Lucky onu tanıyan her çocuğa sorduk. İki kişi bazı çocukların onun boynuna ip geçirip gezdirdiklerini söyledi. Ama yinede bulamıyoruz. Eğer bir yere bağlandıysa gelmesi zor. Zaten Lucky cinsi yüzünden insan canlısıdır bir de bizim oğluşumuz çok sakindir. Kim çekerse arkasından gider.

Bahçeye bakamıyorum, mutfak penceresinden bana bakardı oraya bakamıyorum.

Kapı önünde her duyduğum seste çıkıyorum ama o yok.

Diyecek daha fazla sözümde yok...

Ağlak bir gün

Dünkü yazımda bahsetmiştim sokağımızda bulunan ve bizimde baktığımız köpekçikten. Araba çarpmıştı hani. Dün gece onu aramış bulamamıştık meğer karşımızdaki arsanın yeşilliklerine sığınmış. Sabah Lucky'i dışarı çıkardığımda buldum onu. Önüne yemek koydum, su götürdüm. Suyu ağzına yaklaştırdım öyle bir içmeye başladı ki gidip tekrar su koydum kaba. Baktım sol ön ayağı kırık. ama ne bir inleme ne bir acı sadece bana bakıyor. Elimi uzatıp sevdim. Bir senedir bizim sokakta ve hiç dokundurtmazdı kendine. Daha sonra bağlı bulunduğumuz belediyenin veterinerliğini aradım. Ve bir süre sonra ekip geldi. Onu ve iki köpeği daha aldılar. Tabii bayağı bir uğraştan sonra. Ekipteki görevlilere sıkı sıkı tembih ettim iyileştirip tekrar buraya getirmeleri için. O sırada komşum kulağıma eğilip demezmi -şimdi onu alıp uyutur bunlar. O anda başımdan aşağıya kaynar sular indi çünki ekip çoktan arabaya binip uzaklaşmıştı. Hemen eve geri gittim. Bahçede oturdum kaldım. Başladım ağlamaya - tıpkı şu cümleleri kurarken olduğu gibi - Sonra Lucky geldi karşımda oturdu. Onu sevdim oynadığı arkadaşının durumundan bahsettim. Belkide onu ölüme gönderdiğimi düşünüp daha çok ağladım ama çok dua ettim. Lucky ön ayağını uzattı bana üzülme dercesine. - Canım yaa -

Öğleden sonra başladım o ekibin telefonunu aramaya. Eşim bi yandan ben bi yandan. En sonunda ulaştım. Veterinerle görüştüm. Köpekçiğin durumunun iyi olduğunu ayağını alçıya istersem gelip görebileceğimi belirttiler. -Çok mutlu oldummmm.- Eşimde aramış görüşmüş ilgilendiğimiz için teşekkür etmişler. Şimdi iyileşip buraya getirecekleri günü bekliyorum.

Resimler : İzmir Menderes Şopen Gazi Hayvan Barınağı ziyaretimizden 15.03.2009

ordan burdan

Çok kararsızım ben yaaa.Bakmayın öyle yan tarafta yazan profilimdeki kişilik tahlilime. Aslında oraya ne kadar kararsız bir insan olduğumuda eklemeliydim-Yoksa eklememeliyimmi? Bazen derim zaten Ben daha öncede böylemiydim diye. Evet böyleydim hep. Kesin bir karar verirdim ondan sonrada yapsam mı? yapmasam mı? söylenip dururum. Kendimi kahrederim bazen niye böyle bir karar verdim offf diye. Bazende bir yerde bir laf ettiysem niye ettim etmesemiydim, yok yok iyi oldu dediğim. Ama yinede o kararımı uygularım yada o ettiğim sözün arkasında dururum. E be kızım madem uygulayacaksın o kararı bunca kendini yiyip ne bitiriyon madem? olmaz öyle yapmalıyım ki rahatlıyayım.

Lucky ve ben bugün gezmeye gitmedik. Gece bahçe kapısından atlayıp kaçtığı için sabah aradım buldum onu. Önünde bir kemik boş bir arsada oyalanıp duruyordu. Eh en azından sabah evinin yakınlarına gelebiliyor. Eee tüm gece dolanınca sokaklarda yorulmuş hep yattı. Hatta bir ara dışarı çıkarmak istedim hiç oralı olmadı. Bende ona güzel bir türlü yemeği yaptım fırında. Aslında kendimede. Ben ne yersem onada verdiğim için hep benim sevdiğim yemekleri yapıyorum. Bu sayede bende yiyorum. Zaten öyle bir köpek ki anlıyamıyorum bazen. Allah aşkına hangi köpek patlıcan oturtma yemeğini, terbiyeli enginarı, ıspanaklı çılbırı üstünde de sarımsaklı yoğurt eşliğinde yalanarak yer yaaa. En güzelide yemekten sonra ağzının kenarlarında kalan sarımsaklı yoğurdu yalaması ve kokması yokmu bayılıyorum ona o zaman. Sonra da bahçede oturdum güneşe sırtımı vererek. Lucky'de ayaklarımın dibinde kitap okudum.

Dr.Erdal ATABEK Kuşatılmış Gençlik. Eşim psikoloji üstüne kitaplar okur. Ama bir kere bile ilgimi çekmemiştir benim. Ben daha çok yaşanmış öykülerden, birebir yaşayan kişilerin ağzından yazılmış hikayeleri birde tatildeysem eğer beyaz, pembe dizi romanlarını severim. Kitap dediğin alıp beni peşinden sürüklercesine götürecek budur işte sevdiklerim. Nedense bir kaç haftadan beri yukarıda koli içinde duran kitapların seslerini işitir oldum sanki. -Gel bizi oku çok hoşuna gidecek gel - diye. Ben de kalktım çıktım yukarıya bir kaç kitap seçtim. Bayağıda hoşuma gitti.

Haberleri yine izlemek istemedim. Ama salatayı hazırlarken içerden gelen haberleri dinledim sadece. Bir sürü saçmalıktan ibaret haberler. Aslında aralarında içimi burkanlarda yok değildi. Türkan Saylan'ın hastaneden çıkarken verdiği görüntüler vardı. Haberi duyunca koştum baktım. Kötü oldum ağlamamak için zor tuttum kendimi. Ellerinden gelse bizleri zombi yapacaklar yakındır. Bir de şehit bir pilotun cenaze haberi vardı. Allah aşkına şehit olmuş tamam Allah rahmet eylesinde bir acının bu kadar acı bir şekilde televizyonlarda verilmesine karşıyım ben. Kaldıramıyorum yaşlanıyorum sanırım. Üzülüyorum. Sonrada aklıma şimdi o şehit toprağın altında bense salataya tuzu azmı çokmu attım hesabındayım. Ne dünya.

Ama bugün yaşanan bunca güzel anlara rağmen bir üzücü olayda oldu. Sokağımızda yaşayan Lucky'ninde arkadaşı olan bir sokak köpeğimiz var ona araba çarpmış. Can acısıylada bizim arabanın altına sığınmış. Zaten bir senedir yeni yeni dokunmaya başlamıştık ona. Hiç sevdirmez kendini. Ayağında bişeyler var sandık ama sonra baktık ki yürüyor. Başka bir arabanın altına girdi. Bizde tekrar yanına gittik. Epey bir düşündük ne yapalım diye. Dokundurtmuyorki kendini. Önüne yemek koyduk ve eve döndük. Tekrar bakmak için çıktık yok ortalıkta. Bir iki sokakta aradık ama bulamadık. Umarım iyidir.

Aaa düzeltme yaparken baktım en üstte kararsızlığımdam bahsetmişim. Neden bahsettiğimi anlatayım;

Mayıs sonu kardeşimin yanına gidicem. Yol otobüsle 14 saat sürüyor. Bu sefer yol yorgunluğu olmasın diye uçakla gitmeye karar verdim. internetten biletimi aldım ve onayladım. İşte dünden beri hem kendimin hem de eşimin başının etini yiyorum. Gitsem mi? Gitmesem mi? Hatta biletimi internette onayladıktan 10 dakika sonra müşteri hizmetlerini arayıp benim bu bileti iade etmem söz konusu olabilir mi diye sordum. Yapmayacaklarını biliyorum ama deniyorum yinede. Olmaz dediler. Zaten parayı alana kadar her şeye evet derler ama paranıda kaptırdınmı olmaz derler.

Neyse gidicez bakalım. Tabii gidene kadar ne bende nede eşimin başında et kalmıyacak? Hayır gitmek isteyen, bir hevesle internetten tarih ve uçuş saati seçen ben, ama gidip gitmemek konusunda kararsız olan yine ben. Eşimin ne suçu var ki? Cevabı ben vereyim. Niye git dedi bana. Hayır efendim gitme demeliymiş. Hoş bunu desem diyecek ki gitme desem dinleyecekmisin? Hayırrr. Bu seferde gitmek istiyorum ben niye karışıyorsun gibi başlayıp devam eden bir diyalog yaşıyacağız. O'da bu yüzden susuyor oralara girmek istemiyor.

Canım yaaa.

Yazarken dinlediğim şarkı Sezen Aksu Yol arkadaşım.

Resim Lucky ve ben yerde Aydın Didim Manastır Koyu.

Sözün bittiği yer...

ÇAĞDAŞ YAŞAMI DESTEKLEME DERNEĞİ GENEL MERKEZİ VE TÜM ŞUBELERİNDEN BASIN DUYURUSU *
13 Nisan 2009 tarihinde derneğimizin Genel Merkezi ile 33 şubesi, Genel Başkanı ile şube başkanlarının evleri aranmış, Genel Merkez Yönetim Kurulu üyeleri Prof.Dr.Filiz Meriçli (Genel Merkez Başkan Yardımcısı), Eczacı Perran Yorgancıgil (Genel Sayman), Av. Nur Gerçel (Genel Sayman), Prof. Dr. Cihan Demirci (Üye), Prof. Dr. Ayşe Yüksel (Üye), Sema Murat (Üye) ve çeşitli şubelerde başkan ya da yönetim kurulu üyesi olan Gülser Alparslan, Oya Kaynak, Şükriye Varlık, Altan Eraslan, Şeyda Eşsiz, Ersin Aşlamacı, Ali Naci Kılıç, Bahriye Uğurel, Osman Karaduman, Belkıs Bağ, Genel Merkez Tanıtım İletişim Sorumlusu Nursel Gülter , bağışçı dostlarımızdan Ferhat Şenatalar ve Baba Beni Okula Gönder Projesi Koordinatörü Tijen Mergen gözaltına alınmıştır. Aramalar sırasında derneğimize ait tüm belgeler, derneğin bütün çalışmalarını aksatacak biçimde, yedekleme yapılmadan alınıp götürülmüştür.

Hukuk devleti ilkesiyle bağdaşmayan bu uygulama, derneğimizin tüm işlerini aksatmış, en azından bugün 5500 öğrencinin bursunun verilmemesine neden olmuştur.

20 yıllık geçmişinde her zaman tüm çalışmalarını yasalara uygun olarak sürdürmüş, kimse istemeden kamuoyuna hesap vermiş, yetkili kurumlarca da sayısız kez denetlenmiş ve bütün bunlardan alnının akı ile çıkmış derneğimizin 13 Nisan günü karşı karşıya kaldığı haksız işlemleri kınıyor, arkadaşlarımızın bir an önce özgürlüklerine kavuşarak görevlerine başlamalarını ve belgelerimizin eksiksiz olarak geri verilmesini istiyoruz.

Amacı, Atatürk ilke ve devrimleri ile kazandığımız hakları korumak ve geliştirmek, çağdaş eğitim yolu ile çağdaş topluma ulaşmak olan Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği, öncelikle eğitim alanında verdiği burslar, yaptırdığı yurtlar, okullar, anasınıfları ve her türlü eğitim desteği ile Türkiye’nin en etkin, en şeffaf sivil toplum örgütüdür. Derneğimiz, hak etmediği bu uygulamadan 93 şubesi 17.000 üyesi, eğitimine destek verdiği binlerce öğrenci ve çok sayıda saygın destekçisiyle çok daha güçlenerek çıkacak ve ülkemiz gerçek bir hukuk devleti oluncaya dek var gücüyle çalışacaktır.

Basın açıklaması.

Alıntıdır.

http://www.cydd.org.tr/

Basın açıklamasını okurken dilime Onuncu Yıl Marşımız takıldı.