Çay suyu kaynayana kadar aklıma gelenler,

Öncelikle günaydınnn...

Pazar kokulu bir sabah hazırlamak için önce  mutfağa geçtim.

Çayı koydum, ekmekleri dilimledim tost makinasını çıkardım, yumurtaları haşlamak için makinayı açtım. Domatları çıkarıp soydum. Aslında bu sabaha sucuk kokusu istemediğimden bunca telaşım dicem ama bir işe yaramayıcak biliyorum kokucak yine ortalık. Sucuk kokusunu ve kendisini sevmeyenlerdenim. Belkide tek kişi benim.

Aslında aklım bir yandan da kitabımda. Kül ve Ateş çekilir hale geldi artık. Albay'ın Marianne'ye olan aşkı filizlenmeye başladı. Keşke ben kahvaltıyı hazırlarken mutfak masasında oturup, kitabımı bana okuyan olsaydı diye geçirdim içimden.

Kim olabilir mesela, 

Bayanlardan Işık Yenersu olmalı. Ses tonuna hayranım. Kendisini ilk Tv'de bir programda Cahit Sıtkı Tarancı'nın "Desem ki" şiirini okurken tanımıştım bayağı oldu Trt 2 yeni açılmıştı falan belki de.

Nasıl da güzel okuyordu.

Erkeklerden peki? Adaylar biraz daha fazla ama.

Rutkay Aziz mesela, hatta O bana yemek tarifi, kullanım klavuzu bile okusa yeter şöyle aşklı meşkli şiir okumasına gerek yok.

Biraz eski olabilir belki ama Mavi Ay dizisinde Bruce Willis'i seslendiren rahmetli Alev Sezer hatırlayanınız var mı?

Cihan Ünal; Ama o şöyle Osmanlı zamanını anlatan kitaplar okumalı. Onda padişah havası var.

Çetin Tekindor; hani okuması zor olan, insanı sıkan ama gerilimli kitaplar olur ya onları okumalı durağan bir sesle.

Ahmet Levendoğlu; hani küçük kadınlar dizisinde oynuyor. Seyretmiyorum ama rast geldiğimde işittiğim ses tonunun harika oluşu.

Aklıma gelen bunlar oldu? 

Peki sizin var mı eklemek istediğiniz?

Canım, Sevdiğim, Yüreğim

 

Get this widget |      Track details  |         eSnips Social DNA

 

 

                                                                               

 

                                                    Canım, Sevdiğim, Yüreğim

Bu duvarlar yetmiyor bizi ayırmaya bilesin...
Bu parmaklıklar, bu demir kapılar, bu hava, inan...
Bazen bir yumrukta yıkacak kadar güçlü,
Bazen bir serçe kadar güçsüzsem, bir nedeni vardır...
Hangi zorluğu yenmemiş insanoğlu.
Hele taşıyorsa içinde bu insanca sevgiyi.
Güzel günler zorlu duraklardan geçer sevdiğim.
Damla damla birikiyor insan.
Damla damla sevgili...
Bir gün akıp gideceğiz hayata...
Duvarlar yıkılacak, açılacak bütün kapılar bilesin.
Benim yüreğim sensin şimdi, seni vurur durur...
Ve yine damla damla çoğalıyorsun içimde.

Yılmaz Güney

Bre zındık

Bre zındık,

İsveç oylamış diye elçimizi çekersin,

Ziyaretini geri çeker,

Ağzına geleni söylersin de
Aslını inkar etmeden.

Sıkıyorsa Amerikandan da çeksene elçimizi,

Yaladığın -pardon- öptüğün yere iyi bak
Zira ..k akmakta.

Ağladım,

Bu sefer nelere ağladım?


Annesine sarılırcasına enkaza sarılan Keko'ya,
Gözyaşlarını silmek isterdim onun.


Enkaz üstünde çömelmiş mavi kazaklı sarışın oğlana,
Saçlarını okşamak isterdim.


Buzağısına montunu örten o kıza,
Elimde olsa evime getirip sobanın yanına oturtmak isterdim.


Onların hepsini alıp lunaparka götürmek isterdim.
İstedikleri oyuncaklara binsinler,
Unutsunlar o 3 dakikalık oyun makinasında diye
Herşeyi.

Evimde şenlik onlar

Sabah kapıyı açtığım anda  koşup arka taraftan gelip ayaklarıma dolanıyorlar.

Oturma odamızın penceresi bahçemizden alçakta bütün gün o pencerenin içine girip camları yalıyorlar.

Işık açılmasın hemen kapıya koşup tırmanmaya başlıyorlar.

Geceleri bizi kaldırıp onlarla oyun oynamamızı istiyorlar.

Onlara yemek verdiğimiz zaman yemiyorlar ama sokaktaki köpekler için koyduğumuz yemek tabağını yalayıp yutuyorlar.

Bahçeyi yıkayıp süpürmeye çalışırken hergün bıraktıkları hediyelerle! süpürgenin peşine düşüp oyunlar oynuyorlar.

Mutfak penceresi açıkken sesimizi duyduklarında bir ağlama mıyıklama.

Hep onları sevelim, oynayalım, konuşalım istiyorlar.

Kimler mi?

Tontişimmmm'le Pontişimmmm...

Yazarın saat 01,24 notu:

Bahçeye baktım yoklar Eşim almış onları sokağa çıkarmış sokak turu attırıyor. Ben de takıldım peşlerine bakkalın yerini öğrettim ekmek alabilsinler diye :))

Yerde lokum bulmuşlar almışlar ağızlarına ama yapış yapış olmuş dişleri çok komiklermiş Eşimin deyimiyle. Yerleri koklamışlar sürekli :))

Gitmiyor, gitmiyor...

Gitmiyor gitmiyor.

Aşk ve Gurur bir solukta, İkna iki nefeste bitmişti ama Kül ve Ateş gitmiyorrrrr.

Elinor'un tutukluğu,

Marianne'nin Willoughby'den yana olan aşk şanssızlığı, yetmiyor sürüklemiyor beni.

Albay'da ne yazık ki Londra'ya gidince birden ortada yaşanabilecek bir aşk kalmadı. Sıkıcı ev gezmelerinden başka bişi yok şu anda.Zorluyorum kendimi bir heyecanla bekliyorum, Albay'ın gelmesini, Marianne'ye olan aşkla bakışlarının anlatılacağı satırları.

8 Mart Dünya Kadınlar Günü

Ahmet Kaya - Kadinlar

İlk dinlediğimde lisedeydim.
O zaman seçimler vardı,
Moğollar'ın Ağrı Dağı Efsanesi parçasını
Seçim marşı yapan Doğu Perinçek'in partisinin
Etkisiyle protest müzik denilen müzikleri.
Neyse işte o zamanlar başladı bende,
Ahmet Kaya, Zülfü Livaneli, Ferhat Tunç, Grup Yorum, Grup Baran, Kızılırmak
Dinlemek.
Tabii o zamanlar daha niyetleri şekillenmemişti yada vardı da konuşulmuyordu.
Ben anlamıyordum belki de.
Beni cezbeden yaptıkları değişik müzikti.
Görüşleri, mesajları değil.
O zaman ki şarkılara göre daha anlamlı geliyordu bana.
Şimdi ne yazsam koysam acaba derken

8 Mart Dünya Kadınlar Günü ile ilgili derken
Aklıma Ahmet Kaya'nın bu şarkısı geldi.

Aslında çok farklı şeyler yazmak isterdim.

Güldünya'yı, Pippa Bacca'yı, Serviste can veren 8 kadını,
İngiltere'de fabrikada yanan o kadınları, Anneannemi, Babaannemi, Annem'i,
Latife Hanım'ı, Nene Hatun'u, sırtında çocuğu, yanında bebesi, karnında çocuğuyla çay toplayan anneleri, Bosna'daki kadınları, Hocalı katliamında karnı deşilenleri,
Kaybolan yavruları için eylem yapan Cumartesi Anneleri'ni, Gazeteci Metin Göktepe'nin Annesini, Şehit düşen Mehmetçiklerimizin Annelerini, İsteği dışında dağa sürülenlerin Annelerini,.......

İçimizde hissedip KADIN olarak bir söz hakkı vermeye çalışsaydık eğer neler anlatırlardı acaba?

 

Acaba?

Bir kadın gün içinde,
Evinde kaç km. yol yürümeye eşit yol kateder acaba?
Bir odadan diğerine gidip gelmesi bir belediye otobüs seferinin kaç katıdır?
Buzdolabının kapısını kaç kere açar bir fabrikadaki test bölümündeki sayıdan fazla?
Günlük temizlik yaparken kullandığı su miktarı ne kadardır?
Hiç bıkmadan her gün o evi nasıl toplar hiç şaşmadan?
Mutfaktaki tabağı, çanağı kaç kere yıkamıştır bulaşık makinasından fazla?
Sevdiklerini düşündüğünden kaç kere fazla bu gün ne pişirsem diye düşünmüştür?
Gün içinde kaç farklı rol oynar anne, eş, çocuk, komşu, veli ?
Temizlik yaparken hergün kaç gram toz zerresi siler?

Öyle aklıma esti işte.

Gün aydınnnn

<><><> <><><> <><><>

<><><> <><><> Get this widget Track details eSnips Social DNA

Şimdi efendim gerçekten gün aydın.
Gününüz aydın olsun, aydınlık olsun.
O kadar ki gözünüz kamaşsın bu aydınlıktan.
Her dakika haliyeti ruhiyesi değişen insanlardan değilimdir ama,
Nedense dün gün içinde yaşadığım bir takım kendimden kaynaklı sıkıntılardan dolayı daha başka davranamadım.
İnsanız sonuçta tabii ki başka türlü tepki vermemiz beklenemez insanı insan yapan neyse o tepkileri veririz.
Kimimiz ağlar, kimimiz güler, kimimiz buz dolabının başına gider, kimimiz de en sevdiğimizi deşmeden rahat edemeyiz.
Ben aciz kulunuz da veririm kendimi müziğe kendi kendimi yer dururum.
Ama geçti, geçecek, geçmeli sonunda.
Şimdi nedir bu diye sormayın.
Tamam kendimizi bir şekilde anlatıyoruz şurda ama bir takım şeylerde bende kalsın.

Demiş ki büyüklerden biri
"Başkalarının ıstırabını unutmak kolaydır." Graham Greene
Şimdi Graham beyi tanımam ama doğru demiş vesselam.
Anlatsam der ki karşımdaki
"Amannn bumuydu? O kadar attın kendini yerlere dövündün durdun."
Olmaz yakışığı kalmaz ben o kadar atmışım kendimi yerlere karşımdaki daha da beter yerlere düşürsün diye de anlatmanın mecali yok di mi?
Ben kendim attım kendimi yere kendimde kalkmasını bilirim.

Hem bir büyüğümüz daha ne demiş?
"Kırılsanda düş ama asla eğilme"
Ya da buna benzer bişidi işte.
Belkide bana böyle güzel geldi kullanırım hep.
Severim bu sözü, kırıl düş yerlere ama asla seni kıran kişiye karşı eğilme.
Var sen bildiğin yoldan git, ama o kişinin boyunduruğu altına girme.
Hatta bu sözü sanki tarih dersimizde söylemişti hocamız ya da edebiyat dersinde. 
Bir büyük şair mi demişmiydi ne?  
O an başımda esen hangi kavak yeliyle dinlediysem dersi artık hatırlamıyorum.
Bir sır vereyim mi şu aruz vezinlerinide hiç bir zaman anlamamışımdır sınavlarda hep atmışımdır.
Neyse işte ben buralara bile gelebiliyorsam sıkıntımdan  çıkıp yola
Geçmiş demektir.
Yandı bitti kül olduuu.....

Suratsız izmir

Bu gün İzmir çok suratsız geliyor bana.
Sanki 70'li yıllarda çevirilen filmlerdeki o eski, pis, bakımsız sokaklar gibi.
Bağırasım geliyor ama ağzımı açacak halim yok.
İçimdeki hava durumu kapalı, her yönden sert esen rüzgarlar ne yazık ki başımı ağrıtıyor.
İçimde bişiler var dilediğim ve olmasını beklediğim,
O olma sürecinde ki bekleme yok mu işte bu yüzden böyleyim.
Habire aynı şarkıyı dinliyor acıttıkça acıtıyorum içimi.

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Dün

Dün Babacımla geçirdiğim güzel bir gündü.

Annemle Babam erkek kardeşimin yanından döndüler,

Annem Turgutlu'da inip Boşnak köyü Halilbeyli köyüne gitti.

Babam'da bana geldi. Biraz uyuduktan sonra kalktık kahvaltı yaptık

Kendimizi dışarı attık.

Balçova'daki nalet arsaya bakmak için.

Gelgelelim Üçyol'da o kadar çok 86 Teleferik otobüsünü bekledik ki

Neredeyse şeytanın dürtmesiyle aşağıya Konak'a gidelim dedik yürüyerek Halil Rıfat Paşa'dan.

Durak kalabalıklaştı herkeste bir şikayet, bir konuşma sanırsınız ki meclisdeyiz.

Gerçi biz yararlı, candan, kavga etmeden saygılı  konuşmalar yaptık

Eee İzmir'liyiz ne de olsa :))

Neyse tam muhabbetler değil vatanım, dünyayı kurtarmaya gelirken

Arka arkaya gelen otobüslere dağıldık hep birden.

Nalet arsa dedim ya nalet yüzüne bile bakmadık varsayımla şurası burası dedik döndük arkamızı.

Bindiğimiz otobüs şükür ki ne şükür Mustafa Kemal Sahil Bulvarından gidiyormuş ohh dedik.

Tabii ben yanlışlıkla Karataş diye Küçükyalı'da inince sahilden Konak'a kadar yürüdük.

Karataş sandığım yer Mithatpaşa imiş.

Ama iyi oldu, balık tutanlara baktı Babacım içi gitti bir balık sevdalısı olarak.

Dinlenmek için oturduğumuz bankta bir kese kağıdı dolusu çiğdem bırakmışlar ondanda biraz yedik.

Yürüdük de yürüdük neredeyse 2,5 km.

Babamı Konak Piere götürdüm gezdirdim.

Eski Balık Halinin bu halini görünce şaşırdı ve çok mutlu oldu.

Kemeraltı'nı gezdik, yemek yedik evimize döndük.

Not: Ammada çok semt adı geçmiş yazımda yaaa.... 

Kır havası

İzmir'de hava çokk güzeldi bugün.
Biraz keyifsiz kalktım sabah vücudum kırıktı sanki.
Dışarıya köpücüklerime yemek vermek için çıktığımda fark ettimki hava harika.
Dışarısı daha sıcak.
İçeri girdim bulaşık makinasını boşaltıp yeni kirli tabakları koymak için.
Pencereyi açtım dışarısının bu güzel hali daha çekici geldi.
Sanki dışarılardan bir ses beni çağırıyordu.
"Amann, makina her zaman boşaltılabilir ama bu hava bir kaç saat sonra olmayabilir" dedim.
Bıraktım mutfağı olduğu gibi giyindim eşofmanlarımı
Bir torbaya fotoğraf makinamı koydum.
Bir de bıçak aldım lale toplamak için
Daha önce Lucky ile gittiğim evimizin yukarılarındaki yeşillik alana doğru yola koyuldum.
Lale bulamadım ama çok güzel papatyalar topladım.
Hatta uç uç böceği bile buldum ve uçurdum.
Ahh keşke imkanım olsaydı da ordaki o huzuru, kuş seslerini de aktarabilseydim sizlere.
Resimlerini de çektim aşağıda görebilirsiniz.

Pontişimmmmm, Tontişimmmmm

                                    

                                 

Bahçeye her çıkışımda bana koşarak gelen

Pırpırlarım, Cıbır cıbırlarım, Munco muncolarım, Pıtı pıtılarım,

6'lı kuruboya kalem ve çizdikleri

Sarı kalemle, içimdeki güneşi çizdim sana,

Isıtayım istedim seni sevgimle.

Turuncu kalemle, portakal çizdim sana,

Soyup yiyelim istedim elimizden aka aka suları.

Kırmızı kalem, kalbim

Sıcacık, canlı kıpkırmızı, yaşam dolu, heyecan yumağı.

Lacivert kalemle, en derin denizlerdi gözümde

Yalnızca seninle dalabilirdim oralara.

Mavi kalem, mavi yolculuktu

Tasasız, dertsiz, en ıssız koylara gidilmesi hayal edilen o rota.

Yeşil kalem, gözlerin oldu,

Kış da gelse hiç yapraklarını dökmeyen sonsuz ormanlar gibi.

Öykü Atölyesi için yazılmıştır.

Pazar'ın içinden

Çokk şükür ki yağmur yağmadı.
En çok da pazarcılar için sevindim aslında ne zor oluyor o zaman.
Tontiş ve Pontiş'imle oynadım bahçede.
Elimde bir boş naylon torba nasıl koşturdular peşinden.
Bazen de poşeti kafalarına geçirdim kurtulmaya çalışırken hırlayıp, havladılar.
Yukarıya çamaşır asmaya çıktım yüksek basamağı çıkamayınca kaldılar.
Ama yukarı bakıp oyunlar yaptılar bana.

Akşama teyzemin kızına gidicez maç izlemeye,
Galatasaray - Kasımpaşa.
Her pazar maç saati gidiyor maç bitincede stadı pardon evi boşaltıp çıkıyoruz.
Eee yüzüm olsun diye de tatlı yaptım, revani.
Gerçi çok tatlı sever olduklarından boll şerbetli istediler ama
Ben öyle çok tatlı yiyemem kararında yaptım şerbetini.

Eşim tv'de Karşıyaka Basket maçını izlerken,
Ben de Kayınvaliedemin verdiği ceketini kendime uydurmaya çalıştım.
Krem renk, delikli baklava desenli bir ceket.
Kendi bedenine göre yaptım tabii, 
Annem'in bedenine göre ceket  5 numara.
Ben de başka bir ceketimin üzerine yatırdım,
Hiç acımadan kestim.
Sonra da makinam olmadığı için elimde diktim,
Tığlada tekrar sık iğne yapıp geçtim,
Çok hoş bir hırkam oldu.
Sağolasın Anne'cim.

Geçen gün Begonvilli ev yapmış kıymalı karnıbahar yemeği.
Nasılll canım çekti.
Aldım pazardan karnıbahar Eşim'e dedim.
"Kıymaya yazık olucak" dedi.
Bir karnıbahar yemeyen olarak kendisi.
Midem sebze görsün azıcık ayol.
Yemek seçen biriyle yaşam çok zor.
Ama bir yandan da güzel çünki severek yediğim hiç bişeyi o yemeyince hepsi bana kalıyor :))
İkimiz aynı Uno reklamındaki markette alışveriş eden karı-koca gibiyiz.
Kesinlikle aynı yemeklerden hoşlanmıyoruz.
O ne kadar etçiyse ben o kadar otçuyum.

Tamam tamam hep üzüntülü anlarımda ağlamadım ki ben.
Biraz da gülelim olmazsa de mi?

Mesela,

2002 Dünya Kupasında Türk milli takımımızın geçtiği her turdan sonra işyerinde arkadaşlarla biribirimize sarılıp ağlardık.

2003 yılında Eurovizyon Şarkı yarışmasında Sertab Erener'le 1.olduğumuzda da ağlamıştım.

2007 yılında İzimir'imde yapılan Cumhuriyet Mitinginde de çok ağladığımı bilirim.

Sonra her sene 9 Eylül'de sabah uyandığımda sanki dün düşmandan kurtulmuş gibi İzmir'imde gözlerimin yaşardığını bilirim.

Ve bazen gülmekten de gözlerimin yaşardığını bilirim. 

Ağladığım anlar

Şimdi benim öyle pek çok fazla gizlim saklım yoktur.

Öyle bir kişiye anlatmasam da bir çok dostumda vardır paylaştığım sırlarım.

Bu sayfada da her zaman kendimi yazdım.

Hissettiğimi, yaşadığımı, gördüğümü, sevdiğimi, kızgınlığımı...

Dedim ya kendimi.

Aslında hep gülen bir insanımdır ama hiç mi ağlamam.

Ağlarım.

Bazen kendime, karşımdakine, gördüğüm şahit olduğuma,

Çaresiz kaldığıma, sıkıldığıma, üzüldüğüme.

İşte aklıma gelen en iyi ağlaklıklarım;

*2008 yılında Didim'de evde göstermemek adına gözyaşlarımı kendimi sokağa atıp civciv sıcağında bir sokak köşesindeki bahçe duvarında.

*Evlendiğim gece düğün salonundan çıkarken Annemden, Babamdan ayrıldığımdan fazla gözümün önüne gelen erkek kardeşimin bana -Şenoooo- diyişiyle hıçkırıklara boğulduğumda.

Not: Elime kına yakılırken bile ağlamamıştım.

*2009 Ekim ayında bir ayağı kırık çöp konteynerine ağlayışım.

*O an için doğru olduğunu düşündüğüm bir hareketim için bir kaç yıl sonra yaptığımın  yanlış olduğunun farkına varıp nasıl özür dileyeceğimi düşündüğüm bir anda Kayınvalidem'e itiraf edip, O'nunda çok ama çok olgun bir şekilde karşılayıp bana o an için olmasa bile şu an için hak verdiğini belirten sözlerinden sonra sarılıp ağladığım an.

*1996 yılında gece yarısı bir telefon görüşmesinden sonra koridora uzanıp yerdeki halıyı ıslatıncaya kadar beyhude ağlayışım- Şimdi çok da gereksizmiş diye düşünüyorum-

*1994 yılında Erkek kardeşim için öğrenim gördüğü Gaziemir Hava Teknik Okullar komutanlığına gidip de görüşemeden geri dönerken o uzun ama ağaçlı yolda.

*Babaannemi defnettikten sonra Ödemiş'ten dönerken yolda acıkıpta yediğim gevreğin ilk lokmasında aklıma gelen Babaannecim bunu yiyemiyecek artık diye düşündüğümde otobüste.

*2000 yılında Diyarbakır'da düşen chesna tipi uçakta, alakasız biri tarafından o an için erkek kardeşiminde olduğunu bana söylediklerinde kardeşimin telefonda sesini duyduğum halde inanamıyarak ağladığım an.

*2009 Mayıs ayında trafik kazasında vefat eden halamın kızı Gülizar ablamın aylar sonra tv'lerde yayınlanan çarpma anı görüntülerinde.

*2009 Nisan ayında  bahçe kapımızdan atlayıp kayıp olan köpeğim, dostum, yol arkadaşım Lucky için  Sezen Aksu'nun "yol arkadaşım" şarkısını her dinlediğimde.

*2005 yılında bir zarf içinde bilmeden ailemin birisine olan 600-Euro'luk borcunun parasını çöpe attığımı fark ettiğimde.

Kandiliniz mübarek olsun

uyan ey gözlerim


Bu gece kulun yalvarış ve yakarışlarını Yüce Mevla'ya sunacağı ve O'nun sonsuz affından, merhametinden, iyiliğinden bol bol yararlanacağı umut, huzur ve müjde gecesidir.
Kandiliniz hayırlı olsun!

Bugün ellerini semaya gönlünü Mevlaya aç, bugün günahlardan olabildiğince kaç, bugün en gizli incilerini onun için saç çünkü bugün kandil,
Kandilin mübarek olsun.

Allah'ın rahmeti, bereketi sizinle olsun, gönül güneşiniz hiç solmasın, yüzünüz aydın olsun, kabriniz nur dolsun, makamınız Firdevs, dualarınız kabul olsun.
Kandiliniz kutlu olsun..

Gül bahçesine girenler gül olmasalar da gül kokarlar. Kainatın en güzel gülünün kokusunun üzerinizde olması temennisiyle...
İyi Kandiller..

Size karanfilin sadakatini, sümbülün bağlılığını, menekşenin tevazusunu, lalenin gururunu, leyleğın saadetini versek, bize de dua eder misiniz?
Kandiliniz mübarek olsun..

Tontişm, Pontişim

İzmir'de dışarıda çok güzel bir yağmur var şu anda. ( saat: 23,19 )

Önce şimşek çakıyor ve ben başlıyorum saymaya.

1, 2 , 3, 4, 5....

Eğer gökgürültüsü rakam sayım az olduğunda geliyorsa demek ki

Elektrik yüklü kızgın bulutlar yakında demektir.

Aklımıza minik köpeklerimiz Tontiş'le  Pontiş geldi,

Akşam yemeğinden kalan tarhana çorbasına ekmekleri doğradık Eşim'le ufak ufak.

Sonra içine yine biraz kalmış patates püresi,

Dün onlara alıp haşladığım tavuk sırtının suyundan da ekledik.

Ben de arka bahçedeki eski odasından alıp getirdim onları.

Birbirlerine sokulmuş yatıyorlardı,

Yemeğin kokusunu alınca şapır, şupur tabağı yalarcasına yediler.

Karınları nasıl şişti yaa :))

Şimdi bugün bir arkadaşım bir köpeği sahipleneceğini söyledi.

Düşünüyorum hangisini versem diye ne zor bir karar yaaa...

Aslında niyetim boz renkli olan Tontiş'i vermek çünki o biraz daha sakin

Sokakta ya da barınakta yaşayamaz.

Siyah olan Pontiş ise biraz daha cevval,

Kardeşiyle ya da benim eşofmanların paçalarıyla oynarken daha çok sinirleniyor ve hırlıyor.

Sanki hakkını arıyor gibi,

aslında onlar için böyle bir kararı verdiğimden dolayı da üzülüyorum

Ama en azından bir tanesi daha yuva bulmuş olucak.

Umarım Pontiş'i de yan komşularımız alır çıtlattım biraz çünki isteklerini belirtmişlerdi

Ehh bu kadar zamana kadar bile onları yaşatabilmek güzel bir duygu.

Yine Jane Austin "Kül ve Ateş"

Ben böyleyimdir işte. bişeye taktım mı ıcığını, bıcığını çıkarana kadar oyalanırım onunla.

Mesela enn sevdiğim yemek sarımsaklı, yoğurtlu kurdele makarnadır.

Her açlıktan gözümün döndüğü anlarda bir solukta yerim ve verilse her öğün yerim kokusu hiç bozmaz beni.

Kokuyu alan düşünsün- şaka tabii yerine göre yerim- Ama her seferinde de aklıma gelen enn lezzetli yemektir kendisi. Sonra çok ama çok beğenerek bi giysi aldım diyelim tamam artık kirleninceye kadar giyerim. Akşam yıkarım sabah yine giyerim. Amann derim ne önemi var ki ne zaman öleceğim ne malum "Giy Şenizzz" derim, kendimi ödüllendiririm.

Şimdi de  Jane Austin'e taktım. Habire onun romanlarını arıyorum her yerde. Bugün Elticimle dışarıdaydık yine. Behçet Uz Çocuk Hastanesi'nin arkasında ki Sevgi Yolunda. Gerçi daha çok test kitapları satan, bir kaç yerde de okunalısı eski kitaplar, yeni kitaplar satan o güzel sokakta. Aradım buldum yine bir Jane Austin "Kül ve ateş" varya onunda filmini izlemiştim aslında. Hugh Grant ve Emma Tompson oynuyordu haa bir Kate Wınslett. Kate daha o zamanlar Titanic filmini çevirmemişti. Ama tabii kitabını okumak her zaman farklı oluyor.

Gerçi bazen okuduğum bir kitabın film halini görünce hayallerim yıkılır. Hiç de hayalimde yaşattığım gibi olmaz, ilk beş dakikadan sonra izlemem bile. Buna örnek ; Dan Brown Da Vinci Şifresi.

Bazen de okurken tasavvur edemediğim, hayalimde canlandıramadığım kitapların konuları vardır ki filmini izlemek daha kolay gelir bana buna da örnek Yüzüklerin Efendisi diyebilirim. Tüm serisini aldım bu kitabın hatta dediler ki önce başka kitaplar var onları oku hobbitleri anla sonra Yüzüklerin Efendisini oku. Tamam dedim aldım ama nafile kafamda canlandıramadım sıkıla sıkıla okudum ama filmini çok beğendim.

Şimdi de kitabını okuduğum bir filmi izlemeyi düşünüyorum. Bir Geyşanın Anıları. Ne heyecanla okudum o kitabı. Gece yarılarına kadar yaz mevsiminde eşim uyurken ara sıra pencereden gelen o beni ferahlatan rüzgarlarla.

Bir de filmi yapılmadı ama radyo tiyatrosu yapılan - ne yazık ki çalıştığım için dinleyemediğim- Orhan Pamuk'un Benim Adım Kırmızı adlı kitabı. Aslında Orhan Pamuk'u biz Türklere karşı yaptığı yamuktan dolayı affedemesem de bu kitabını 11 yıl geçmesine rağmen hala açıp bazı yerlerini tekrar okuduğum anlar vardır. İlk okuduğumda eşimle nişanlıydım, okul ve çalışma hayatımdan sonra ilk kez kış zamanı evde kalmıştım. Aynı kitaptaki gibi soğuk ve yağmurlu bir kış haftasında sıcacık yanan sobanın yanında, çayın kaynıyan sesine, yağmurun sesinin  o zaman biraz rahatsız olan Babacımın yatarken çıkardığı iyileşme mırıltılarına karışarak okumuştum.

Şimdi dedim ya taktım bende moda Jane Austin, ha gayret diğerlerinide alıp okurum artık.