10 yıl önce bu akşam arkadaşlar vardı bizde kuru fasulye yapmıştım yiyip içip eğlenmiştik. Saat 02,30 gibi evlerine gitmişlerdi. onları uğurlayınca eşim koltuğa oturmuş bende onun başında dikiliyordum. Elim şortumun cebinde hani tvlerde alt yazılar akar geçer ya aynı onun gibi beynimden bişiler akıp gidiyordu. Tek hatırladığımsa "İzmir'de ne zamandır deprem olmuyor" cümlesiydi. Aktı geçti gitti. Malum İzmir deprem bölgesidir küçüklüğümden beri beşik gibi sallanırız biz.
Sonra yattık birden elbise dolabının takır takır sallanma sesiyle uyandık. Deprem olduğunu hissettiğim anda tek yaptığım fırlayıp sokağa çıkmaktır her zaman. Doğup büyüdüğüm ev iki katlı olduğu için hemen dışarı çıkardım. Bu sefer oturduğumuz ev apartmandı eşim beni tuttu yatakta birbirimize sarılıp bitmesini bekledik. Daha sonra biraz oturup "İzmir yine sallandı" dedik birbirimize.
Sabah kalktığımda eşimi işe yolcu ederken tvyi açtım depremin şiddetini öğrenmek için aman Allah'ım oda nedir? Tvde bir helikopterden yapılan çekimle İzmit ve çevresinin yıkılan binalarını gösteriyordu. Elimde kumanda sandalyeye çöküp kaldım. Ve biz İzmir Bostanlı'da oturuyorduk.
Çok uzaklardaydık belki ama yüreğim, beynim, kulağım hep oralarda oldu.
Ölenler için Allahımdan rahmet, kalanlara ise sabır diliyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Dilek ve eleştirileriniz için teşekkür ederim.