Gece başımı yastığa koyunca gün içinde yaşadıklarımın, düşüncelerimin muhasebesini yapıyorum.
Ve fark ediyorum ki,
Bazen, birilerinin kalbini kırmamak için uğraşırken, 36 yıldır bir kere bile teklemeden çalışan kendi kalbimi kırıyorum.
Ona çok iyi davranmalıyım, ne mesai için bana surat yapıyor, ne zam istiyor, ne de yıllık izin.
Bazen çok büyük sözler ediyorum hem de yediğim kuş kadar lokmaları bile öğütemezken ağzımda.
Sonra da yutup bu lokmaları mideme zarardan başka bir şey vermiyorum.
Bazen, olur olmaz sözler veriyorum kendime.
Uygulayamıyacamı bile bile...
Hani diyorum belki yapabilirim diye...
Bazen, değiştirmek istiyorum bazı şeyleri
-en başta şu "şey" kelimesini kullanmayı-
Değiştirmek istediklerim için, en uygun zamanın sabah olduğunun kanaatine varıp dalıyorum uykuya
"Bugün ki kasa hesabını tutturdum" diye sevinerek.
Bişiler olucak biliyorum, değişecek...
Yıl sonu defteri alacaklı - borçlu hanesi tutmuş olarak....
