Organize işler filmi var hani özellikle de tabut sahnesi.
Orada der ki;
"Ölülerle diriler, tabutun içinde.
Ya tabutu taşıyan olacaksın ya da tabutun içinde."
İşte bu filmi ne zaman izlesem işte bu sahnede sorarım kendime
"Kızım sen neredesin" diye.
Cevabım hep aynıdır;
"İki arada bir derede"
Böyleyim işte ben de.
Ne oradayım ne burada.
Ne oraya aitim ne de buraya.
Elimde eski tip terazi iki kefeninde aynı hizada durması için çabalıyorum hep.
Kefenin biri ağırlaşır da aşağıya inerse o tarafa geçerim diye korkuyorum.
İkisininde birbirine karşı hem iyi hemde kötü yanları var.
Bir yanım karşı tarafın hakim olduğu ortamda birde atıp tutanlar çoksa geliyor yerleşiyor aklıma
Diyor ki,
"Uyma onlara, sana kötülük yapacaklar. Susma, susma"
Ya da diğer taraftan birileri yermeye kalktığında da,
"Biz böyle değiliz sen bizi biliyorsun savun bizleri" diyor.
Ve böyle olmaktan çok ama çok YORULDUM.
Bu yazını çok sevdim. Ara sıra durup bunları düşünmek olanın bitenin farkına varmaya, sana gerçekte neyin ya da kimin iyi geleceğini görmeğe çalışmak bunun için de (görüş mesafeni büyütmek amacıyla) hayli gerilere çekilmek lazım. Diğer bir değişle tabuttan uzak durmak. :))
YanıtlaSilCanım ben de izlemiştim o filmi.Ben de seninle aynı durumdayım.bir de Yeni Türkünün bir şarkısı vardır.Ya çmebrin içindesindir ya da dışında.Aklıma geldi.Esinlenme yaptı.Çook güzel şarkıdır.sevgilerimlee canımm.
YanıtlaSil